Pani już nie, w końcu CEO

"Przepraszamy, ale wybrany numer jest niedostępny."

Słuchając mechanicznego głosu kobiety, Elaine Brown przygryzła wargę, a jej serce jeszcze bardziej zatonęło.

Kilka kosmyków gładkich włosów opadło niedbale wokół jej twarzy, gdy zmarszczyła brwi, a jej oczy wypełniły się nieukrywanym niepokojem.

Jej córka, Vera Smith, wymiotowała bez przerwy. Wykluczyli już zatrucie pokarmowe, a mimo prób wszelkich leków, nic nie pomagało. Teraz nagle straciła przytomność.

To był czwarty telefon, który Elaine wykonała do Arthura Smitha.

Za każdym razem, odkładał słuchawkę natychmiast.

Vera nagle dwa razy zakaszlała z łóżka.

Elaine natychmiast upuściła telefon i podbiegła. "Vera," zawołała z niepokojem.

Twarz Very była blada, gdy powoli otworzyła oczy i z trudem powiedziała, "Chcę znaleźć Emily. Dziś ma przyjęcie z okazji wygranej w konkursie projektowym. Chcę ją zobaczyć."

Przez oczy Elaine przemknęło zrozumienie.

Nagle zrozumiała, dlaczego Arthur nie odbierał telefonu—dzisiaj było przyjęcie Emily Jones.

Nic dziwnego, że nie wrócił do domu, mimo że wysłała mu wiadomość o ciągłych wymiotach Very.

Gorzki smak wypełnił jej usta.

Emily była przecież jego wieczną miłością.

Lata temu, rodzice Emily zginęli ratując Arthura, a rodzina Smithów przyjęła 16-letnią Emily pod swój dach.

Gdyby Elaine nie poślubiła Arthura, Emily prawdopodobnie byłaby dziś panią Smith.

W tym momencie Julius Smith wpadł z zewnątrz, trzymając się nogi Elaine i jęcząc.

"Mamo, ja też chcę iść na przyjęcie Emily! Kiedy nas tam zabierzesz?"

Elaine spojrzała na Juliusa i powiedziała łagodnie, "Mama musi teraz zabrać Verę do szpitala. Zostań w domu z nianią i nigdzie nie uciekaj."

Wymioty Very nie mogły dłużej czekać.

Gdy Arthur był niedostępny, musiała sama zabrać dziecko do szpitala.

Elaine wyciągnęła kurtkę z szafy, szczelnie owinęła Verę i szybko zaniosła ją na dół.

Upewniła się, że przypomniała niani, "Julius jest psotny—nie spuszczaj go z oczu."

Niania natychmiast skinęła głową, "Tak, pani Smith."

Za nimi niezadowolony Julius gonił, krzycząc, "Nie chcę zostawać w domu! Chcę znaleźć Emily!"

"Bądź grzeczny, mama nie ma teraz na to czasu!"

Nie oglądając się za siebie, Elaine pospieszyła, aby złapać taksówkę do szpitala.

Podróż z jej domu do szpitala zwykle zajmowała tylko pół godziny, ale dziś ruch wydawał się wyjątkowo zatłoczony.

Patrząc na Verę, która znowu zemdlała w jej ramionach, niepokój Elaine gwałtownie wzrósł.

Miała wykształcenie medyczne.

Wiedziała, że poważne wymioty mogą spowodować nieodwracalne uszkodzenia ciała.

Po wyboistej, pełnej korków podróży, Elaine w końcu dotarła do szpitala z dzieckiem, tylko po to, by jej serce zatonęło, gdy zobaczyła tłum wypełniający hol.

Wszędzie, gdzie spojrzała, ludzie wymiotowali lub mieli gorączkę—zarówno dzieci, jak i dorośli. Niektórzy słabo opierali się o siebie, od czasu do czasu kaszląc.

Personel medyczny był przytłoczony, zmuszony do krzyczenia na tłumy, aby zrobić przejście.

W głowie Elaine powstało straszne podejrzenie—to nie były zwykłe wymioty, ale wybuch wirusa.

Sądząc po tym, ilu ludzi było dotkniętych, główne cechy tego wirusa to wysoka zaraźliwość i szybkie rozprzestrzenianie się.

Szybko zaciągnęła maseczkę Very mocniej na jej twarz.

Im bardziej zatłoczone miejsce, tym silniejsze przenoszenie wirusa.

Arthur prawdopodobnie jeszcze nie wiedział, że to wirus!

Zdając sobie z tego sprawę, Elaine trzymała Verę jedną ręką, a drugą ręką wysłała wiadomość do Arthura, ostrzegając go o wirusie i mówiąc, aby podjął środki ostrożności.

Wiadomość pozostała bez odpowiedzi, jak kamień wrzucony do morza.

Do tej pory liczba pacjentów szukających pomocy znacznie przekraczała możliwości szpitala, a wielu zaczynało się denerwować.

„Gdzie są wszyscy lekarze? Wyjdźcie i nas leczcie! Moja żona wymiotuje od dwóch dni - praktycznie umiera!”

„Czy ktoś tu w ogóle zarządza?”

„Pomocy! Moja córka właśnie zemdlała!”

Krzyk z tłumu sprawił, że sytuacja stała się jeszcze bardziej chaotyczna.

Elaine szybko wycofała się w róg z Verą, próbując uniknąć tłumu.

Rozejrzała się i zobaczyła, że w ciągu tych kilku minut kilka osób upadło. Serce jej biło szybko, próbowała pocieszyć Verę.

„Vera, wytrzymaj. Lekarz zaraz tu będzie!”

Oczy Very pozostawały zamknięte, bez odpowiedzi.

„Vera, słyszysz mamę? Vera!”

Elaine z przerażeniem mówiła nagląco. Drżącymi rękami sprawdziła oddech Very.

Wciąż żyła, ale jej oddech był niezwykle słaby. Jeśli będą zwlekać dłużej...

Elaine nie mogła znieść myśli o tym.

Szpital był przepełniony ludźmi, brakowało wolnych łóżek. Tak silny wirus wymagał natychmiastowego leczenia.

Jedyną osobą, która mogła skontaktować się z prywatnym lekarzem, był Arthur.

Zaciskając zęby, Elaine próbowała zadzwonić do niego ponownie.

Wokół niej pacjenci krzyczeli, a lekarze próbowali ich uspokoić. W jej ramionach leżała prawie bez życia córka. Serce Elaine czuło się, jakby było przypiekane na gorącej żelaznej płycie.

Kiedy połączenie w końcu się udało, Elaine mówiła nagląco: „Kochanie, gdzie teraz jesteś?”

Ku jej zaskoczeniu, głos, który odpowiedział, nie był zimnym tonem Arthura, lecz głosem Emily.

„Elaine, to ja.”

Głos Emily był spokojny.

„Arthur jest teraz niedostępny. Możesz mi powiedzieć, czego potrzebujesz.”

Zrozpaczona, Elaine odpowiedziała: „Proszę, połącz mnie z Arthurem. Musi skontaktować się z prywatnym lekarzem. Vera złapała wirusa i nie przestaje wymiotować. Potrzebuje natychmiastowego leczenia.”

„Co ty właśnie powiedziałaś?”

W końcu Arthur odezwał się w słuchawce, jego głos był pełen niepokoju.

„Jak Vera nagle złapała wirusa?”

Nie mając czasu na wyjaśnienia, Elaine nalegała: „Vera i ja jesteśmy teraz w szpitalu. Niech twój prywatny lekarz jedzie bezpośrednio do naszego domu. Jej stan jest poważny - jeśli będzie dalej wymiotować, jej życie może być zagrożone.”

Arthur odpowiedział natychmiast: „Dobrze, wyślę mojego asystenta od razu.”

Elaine mocno trzymała telefon, niedowierzanie błysnęło w jej oczach.

„A co z tobą?”

Vera była ciężko chora.

Czy zamierzał zostać na przyjęciu Emily?

„Nie mam teraz czasu. Jeśli czegoś potrzebujesz, powiedz bezpośrednio mojemu asystentowi.”

Zimny ton Arthura był jak kubeł zimnej wody wylany na jej twarz.

Nagle przypomniała sobie, jak Emily wyjechała za granicę na studia, tylko po to, aby wrócić nagle, gdy Elaine zaszła w ciążę.

Przez cztery lata ich małżeństwa, plotki o nich nigdy nie ustawały.

Dla dobra dzieci i jego babci, zawsze znosiła to w milczeniu. Arthur tłumaczył, że te plotki to tylko wymysły mediów dla publicity.

Wierzyła mu.

Mówił też, że ich dzieci są jego priorytetem.

Ale teraz krwawa prawda leżała przed nią.

Życie Very było mniej warte niż jakieś zwykłe przyjęcie?

Jakie to absurdalne i ironiczne.

Elaine nie zauważyła, kiedy połączenie się rozłączyło, ale zaraz potem zadzwoniła niania.

„Pani Smith, mamy awaryjną sytuację - Julius też zniknął!”

„Co powiedziałaś?”

Paniczny błysk przeszedł przez oczy Elaine, chciała instynktownie pobiec do domu.

Ale pamiętając, że Vera wciąż była w jej ramionach, nie miała wyboru, musiała się zatrzymać.

„Czy nie mówiłam, żebyś pilnowała go uważnie?” zapytała.

Niania odpowiedziała z poczuciem winy: „Julius ciągle marudził o babeczki. Poszłam do kuchni je upiec, ale kiedy wróciłam, już go nie było.”

Elaine wzięła głęboki oddech, ledwo udając spokój. „Idź go szukać natychmiast. Weź więcej ludzi do pomocy. Zaraz wracam z Verą do domu.”

„Dobrze.”