Rozdział 112

Jej krzyk przyszedł chwilę później — chropowaty, wściekły ryk, który rozdarł ciszę jak pazury. Na podłodze walało się szkło, a jej bose stopy ledwo omijały odłamki, kiedy ruszyła jak burza w stronę stolika kawowego, gdzie leżał jej telefon — a właściwie to, co z niego zostało — ekran popękany, ale w...