Rozdział 162

Edward siedział za swoim biurkiem, a światło z dużego wykuszowego okna rzucało długie cienie na nietknięte papiery, które piętrzyły się od dni. Tyle że praca przestała mieć dla niego sens. Zakopywał się w niej — owszem. Ale nie była już tą pasją, która kiedyś go napędzała. To była maska — zasłona dy...