Rozdział 1: Niewidzialna panna młoda

„Przygotuj się. Dzisiaj jest noc”.

Crema odwróciła się od okna. Jej ojciec stał w drzwiach, uśmiechając się, jakby przyniósł jej wiadomość, na którą czekała.

Po trzech latach Szkarłatny Księżyc powróci. Rodzina księcia Giovana przyjeżdżała, aby omówić małżeństwo zaaranżowane, gdy ona i książę byli dziećmi.

Od lat wyobrażała sobie ten wieczór. Teraz, gdy już nadeszła, ścisnęła dłonie, aby je zatrzymać.

„Rzeczywiście, Ojcze. Będę gotowy”.

Podszedł bliżej i przestudiował jej twarz. „Cieszę się, że jesteś z tego zadowolony”.

„Co masz na myśli?”

„To małżeństwo zostało zaaranżowane dawno temu. Zaakceptowałeś to bez walki. Miałem nadzieję, że nie zacząłeś tego żałować”.

„Oczywiście, że nie.” Poradziła sobie z uśmiechem. „Giovan jest przyszłym królem”.

Tytuł był łatwiejszy do wspomnienia niż wszystko, czego chciała. Wyobrażała sobie dom z nim, dzieci biegające przez pałac i męża, który z przyjemnością ją zobaczy pod koniec dnia.

Dorastała, wierząc, że Giovan będzie jej partnerem. Dzisiaj, chciała się dowiedzieć, czy on też na nią czekał.

Ojciec przyciągnął ją do krótkiego uścisku.

„Więc nie mamy się czym martwić”.

Crema oparła policzek o jego ramię. Miała nadzieję, że miał rację.

Jej matka przyjechała ze sługami niosąc sukienki i biżuterię. Jej ojciec odszedł na bok, gdy umieścili wszystko blisko lustra.

„Małżeństwo nie jest łatwe, Crema” - powiedziała jej matka.

Crema spojrzała na nią. To nie była pewność, której się spodziewała.

„Będą kłótnie i nieporozumienia”. Jej matka położyła rękę na ramieniu. „Bądź cierpliwy z Giovanem. Ta przyszłość została zaaranżowana, gdy oboje byliście dziećmi”.

„Wiem.”

Ale wiedza o umowie różniła się od znajomości mężczyzny, którego poślubi. Chciała mieć z nim okazję porozmawiać, z dala od rodziców i formalnych pozdrowień.

Zanim zdążyła to powiedzieć, ktoś przemówił z drzwi.

„Och? Czy to wszystko jest konieczne?”

Janine stała ze skrzyżowanymi rękami. Jej spojrzenie przeszło przez sukienki i biżuterię, zanim zdecydowała się na Crema.

„Czy naprawdę tak ciężko pracują, abyś wyglądał reprezentacyjnie?”

Jedna ze sług opuściła naszyjnik, który trzymała.

— Janine — powiedziała ostro matka Cremy. „Uważaj na swoje słowa”.

„Co? Ja tylko pytam.” Janine ponownie spojrzała na ubrania. „Dzisiaj musi się wydarzyć coś ważnego”

Rodzina księcia Giovana nadchodzi.

Uśmiech Janine zniknął na chwilę.

Potem spojrzała na Cremę. „Gratulacje, kuzynie. W końcu wychodzisz za mąż.”

„Spotykamy się z jego rodziną” - powiedział Crema.

Nie chciała, aby Janine zamieniła wizytę w kolejny powód do kpienia z niej. Aranżacje weselne nie zostały jeszcze omówione.

Crema zauważyła, jak często jej kuzyn mówił o Giovanie i jak uważnie go obserwowała, gdy się pojawiał. Zainteresowanie Janine niepokoiło ją wcześniej, ale dziś chciała skoncentrować się na spotkaniu.

Jej matka przemieszczała się między nimi.

„Mam jedną prośbę. Nie sprawiaj dziś kłopotów”.

„Oczywiście.” Janine wróciła do korytarza. „Nie chciałbym zrujnować wyjątkowego wieczoru Cremy”.

Drzwi zamknęły się za nią.

Crema uwolniła oddech, który wstrzymała.

„Nie pozwól jej przeszkadzać” - powiedziała jej matka.

„Spróbuję.”

Siedziała przed lustrem, podczas gdy służący pomagali jej przygotować. Wybrali prostą, elegancką sukienkę i starannie zawiązali włosy małą motylkową wstążką.

Kiedy skończyli, Crema przestudiowała swoje odbicie. Dostosowała wstążkę, a następnie opuściła rękę, zanim mogła jej przeszkadzać.

Czy Giovanowi spodoba się ta sukienka? Czy mógłby z nią łatwo porozmawiać, czy też mieliby trudności z rozmową, podczas gdy ich rodziny patrzyły?

Głos ojca unosił się z dołu.

„Oni tu są.”

Crema wzrosła zbyt szybko. Matka złapała ją za ręce.

„To normalne, że jesteś zdenerwowany”.

Crema skinęła głową, ale potrzebowała kolejnej chwili, zanim mogła się ruszyć.

Potem poszła za matką na dół.

Król Dior wszedł z rodziną. Crema przywitała go tak, jak ją nauczono, słuchając formalnych wymian, szukając Giovana za przybywającymi gośćmi.

Nie było go tam.

Na początku myślała, że może ich podążać. Spoglądała w stronę wejścia, nawet po tym, jak wszyscy osiedlili się w pokoju.

Rozmowa toczyła się wokół niej. Sługa zaoferował przekąski. Crema nic nie zaakceptowała.

W końcu król Dior zwrócił się do strażnika.

„Gdzie jest Giovan?”

Strażnik pochylił głowę. „Książę Giovan jeszcze nie przybył, Wasza Wysokość.

„Znajdź go.”

„Wasza Wysokość...”

„Przyprowadź go tutaj”. Głos króla stwardniał. „Jeśli nie chce przyjść dobrowolnie, przyprowadź go”.

Crema spojrzał w górę.

Odmawia?

Matka dotknęła jej ramienia. Po drugiej stronie pokoju zniknął uprzejmy uśmiech jej ojca.

Crema próbował wymyślić inny powód rozkazu króla. Być może Giovan był opóźniony. Być może jego ojciec był niecierpliwy.

Ale rozmowa zakończyła się i nikt nie przedstawił wyjaśnień.

Czekała z mocno złożonymi rękami na kolanach.

Kiedy drzwi ponownie się otworzyły, strażnik wszedł sam. Poszedł bezpośrednio do króla Diora i upadł na jedno kolano.

„Wasza Wysokość”.

„Gdzie jest mój syn?”

Strażnik połknął. Książę Giovan odmówił przyjścia.

Palce Cremy zaciśnięte.

Powiedział, że nie ma zamiaru poślubić Lady Cremy.

Nikt nie przemówił.

Opuściła oczy, ale nie było gdzie ukryć się przed ludźmi siedzącymi wokół niej. Wszyscy słyszeli te same słowa.

Martwiła się, że Giovan może jej nie polubić. Nie przygotowała się, by usłyszeć jego odmowę dostarczoną przez strażnika przed obiema rodzinami.

Ręka matki pozostała na jej ramieniu.

Crema chciał zapytać, czy strażnik źle zrozumiał. Zamiast tego patrzyła na fałdy swojej sukienki.

Kroki zabrzmiały na korytarzu.

Podniosła głowę, gdy wszedł książę Giovan.

Jego obecność nie przyniosła ulgi. Miał na sobie ciemną koszulę, a jego ramiona były sztywne. Kiedy ich oczy się spotkały, zobaczyła ciasną szczękę i twardy wyraz twarzy.

Nie mogła stwierdzić, czy jego gniew był skierowany na nią, na jego ojca, czy na wszystkich w pokoju.

W końcu przyszedł.

Ale przyjście nie cofnęło tego, co powiedział.

Król Dior stanął.

„Wszystko jest przygotowane. Kiedy dziś wieczorem wschodzi Karmazynowy Księżyc, ślub będzie kontynuowany”.

„Dziś wieczorem?” Zapytał Crema.

Jej ojciec zwrócił się ku królowi. „Wasza Wysokość, wierzyliśmy, że dzisiejszy wieczór służy tylko do omówienia ustaleń”.

„Będę bezpośredni.” Król Dior spojrzał na swojego syna. „Giovan jest rozpraszany przez inną kobietę”.

Crema spojrzał na księcia.

Jego ekspresja stawała się trudniejsza, ale nic nie powiedział.

„Kobieta, o której nic nie wiem” - kontynuował król. „Ktoś, kto nie ma miejsca w naszej królewskiej rodzinie. Nie pozwolę, by tymczasowa obsesja zniszczyła przyszłość mojego syna.

Crema usłyszała wyrok króla, ale nic nie wiedziała o kobiecie, którą opisywał.

Czy ona była powodem, dla którego Giovan odmówił małżeństwa? Czy złożył jej obietnice?

Crema chciał usłyszeć jego odpowiedź. Musiała wiedzieć, czy zamierza poślubić mężczyznę, który już wybrał kogoś innego.

Król Dior zmierzył się z nim.

„Nie masz nic do powiedzenia?”

Giovan spojrzał na Cremę.

Trzymała jego spojrzenie, czekając. Nawet szczera odmowa dałaby jej więcej niż to milczenie.

Jego oczy poruszyły się krótko nad jej twarzą i zaciśniętymi dłońmi.

Potem odwrócił wzrok.

Dyskusja trwała między ich ojcami. Crema usłyszała, że ustalane są ustalenia, ale nikt jej nie zapytał, czy nadal chce ślubu tej nocy.

Wcześniej zaakceptowała małżeństwo. Nie wiedziała o odmowie Giovana ani innej kobiety.

Teraz przygotowania toczyły się naprzód, podczas gdy oboje milczeli.

Kiedy rodzina królewska wstała, by odejść, Crema stała z rodzicami.

Giovan poszedł za królem.

Nie rozmawiał z nią. Patrzyła, jak przechodzi przez drzwi, mając nadzieję, że zatrzyma się wystarczająco długo, aby wyjaśnić.

Nigdy się nie odwrócił.

Dopiero po tym, jak jego kroki zniknęły, poluzowała ręce.

Jej matka sięgnęła po nią, ale Crema spojrzała w stronę pustego wejścia.

Mężczyzna, na którego czekała, w końcu przyszedł, a ona wciąż nie wiedziała, czego od niej chce.

---

Kilka godzin później muzyka unosiła się przez rezydencję.

Goście przybyli na wesele, którego Crema nie spodziewała się tego wieczoru. Szkarłatny Księżyc wschodził, a ona była na górze w sukni ślubnej.

Tkanina osiadła wokół jej stóp, gdy zwróciła się w stronę lustra.

To była sukienka, o której marzyła. Wyobrażała sobie, że patrzy na siebie z uśmiechem, chętnie zejdzie na dół.

Zamiast tego słuchała muzyki i zastanawiała się, czy Giovan jest już przy ołtarzu.

Drzwi się otworzyły.

Janine weszła i zatrzymała się, gdy zobaczyła suknię.

Przez chwilę Crema pomyślała, że jej kuzyn przyszedł zrobić kolejną okrutną uwagę.

Następnie Janine przeszła przez pokój i chwytała materiał obiema rękami.

„Janine, przestań!”

Crema złapała jej nadgarstki, ale Janine pociągnęła.

Ostry dźwięk rozdzierającej tkaniny przecinał muzykę.

Crema spojrzała w dół. Szew się rozdzielił.

„Co robisz?”

„Nie mogę tego zaakceptować!”

Janine znów złapała suknię.

Crema próbowała uwolnić tkaninę, nie pozwalając jej dalej się rozerwać.

„Najpierw spotkałem Giovana” - krzyknęła Janine. „Był mój pierwszy!”

Kolejna sekcja rozdarta.

„Puść!”

Ale Janine trzymała się, jej twarz skręcona, a oczy mokre.

Crema posadziła stopy. „Wiedziałeś, że nasze rodziny zaaranżowały to małżeństwo”.

„Nie obchodziło mnie to. Kochałem go!”

Crema wpatrywała się w nią.

Janine zawsze wykazywała zainteresowanie Giovanem. Ale powiedzenie, że go kocha, nie wyjaśniało, co czuł, ani czy była kobietą, o której wspomniał król Dior.

Zanim Crema mogła zapytać, Janine znowu się wyciągnęła.

„Powinieneś był mu odmówić! Powinieneś odsunąć się na bok!”

Crema ją odepchnęła.

„Dość!”

Janine potknęła się i wypuściła suknię.

Crema wyszła poza jej zasięg,zbierając uszkodzoną tkaninę przeciwko sobie. Utrząsnęła jej ręce, gdy ją badała.

Łza była zbyt duża, aby się ukryć, wygładzając fałdy. Kolejny podział przebiegł przez część, którą pociągnęła Janine.

Crema dopiero założyła suknię. Teraz nie mogła sobie wyobrazić wejścia do pokoju pełnego gości noszących go.

Janine stała w pobliżu, ciężko oddychając.

Crema spojrzała na nią. „Nie miałeś prawa tego robić”.

Przerwało ich ostre pukanie.

„Lady Crema?” Przez drzwi zadzwonił sługa. „Ceremonia zaczyna się za dwadzieścia minut”.

Crema spojrzał w stronę drzwi, a potem wrócił na sukienkę.

Dwadzieścia minut na wyjaśnienie tego, co się stało. Dwadzieścia minut na znalezienie czegoś, co mogłaby nosić.

Pod nimi muzyka trwała dalej.

— Lady Crema — rzekł sługa znów, a jego głos był mniej stabilny. „Książę Giovan idzie na górę.”

Twarz Janine bledła.

Crema zacisnęła trzymanie się podartej tkaniny.

Kroki zbliżały się wzdłuż korytarza. Nie mogła już wyraźnie słyszeć muzyki. Słuchała, gdy kroki zbliżały się, a potem zatrzymała się przed swoim pokojem.

Uchwyt zaczął się obracać.

Giovan miał zamiar zobaczyć zrujnowaną suknię i Janine stojącą obok niej.

Crema wiedziała, co się stało.

Nie miała pojęcia, w którą z nich uwierzy.