Rozdział 3: Tylko jedno pęknięcie

Giovan spojrzał na dłoń Cremy, która ściskała przód jej szlafroka.

Stała obok otwartej szafy, czekając na prawdę, o którą poprosiła, żeby jej ją powiedział. Kiedy się poruszył, jej palce zacisnęły się mocniej.

Spodziewał się zdenerwowania. Nawet wziął jej wahanie za nieśmiałość.

Teraz był mniej pewien.

Odsunęła się od niego, ledwie tylko rozluźnił ramiona. Poprosiła, żeby mogła się ubrać, a on znów przyciągnął ją do siebie.

— Nie musisz patrzeć na mnie tak, jakbym miał cię skrzywdzić — powiedział.

Crema spojrzała mu w oczy.

— Powiedziałeś, że pożałuję, że za ciebie wyszłam.

Nie miał przygotowanej odpowiedzi.

Odkąd ogłoszono zaręczyny, zakładał, że chce wszystkiego, co dawało to porozumienie. Zgodziła się na małżeństwo. Jej rodzina przyjęła jego.

Ale to, że zaakceptowała układ, nie czyniło jej odpowiedzialną za rozkazy jego ojca.

Spojrzał na suknię, po którą sięgała.

Gniew wciąż napierał na słowa, które mógłby wypowiedzieć. Nie wiedział, jak się wytłumaczyć, nie zaczynając rozmowy, której unikał przez cały dzień.

Crema nie ruszyła się z miejsca.

Odsunął się od szafy, zostawiając jej przestrzeń.

Dystans był niewielki. Nie dawał żadnej odpowiedzi na jej pytanie.

---

Następnego ranka Crema obudziła się zmęczona.

Przez chwilę leżała nieruchomo pod nieznanym sufitem. Potem przypomniała sobie pałac, ślub i ostrzeżenie Giovana.

Nie było go w pokoju.

Usiadła i nasłuchiwała. Z części wypoczynkowej nie dochodziły żadne kroki. Cisza dała jej odrobinę przestrzeni, by zaczerpnąć tchu, ale nie przyniosła wyjaśnienia tego, co wydarzyło się poprzedniej nocy.

Wstała z łóżka, umyła się i wybrała suknię z szafy.

Zanim odeszła od lustra, wyprostowała ramiona. Matka nauczyła ją stać prosto nawet wtedy, gdy czuła się niepewnie.

Crema potrafiła to zrobić.

Nie potrafiła sprawić, by poczuć się jak u siebie.

Rozległo się pukanie.

Za drzwiami stała pokojówka z poprzedniego wieczoru.

— Dzień dobry, pani. Król prosi o pani obecność na śniadaniu.

— Dzień dobry. Jestem gotowa.

Crema poszła za nią na dół, zwracając uwagę na zakręty w korytarzu. Chciała nauczyć się drogi, zamiast za każdym razem polegać na tym, że ktoś ją poprowadzi.

Przy wejściu do jadalni zatrzymała się.

Król Dior już siedział. Niedaleko niego siedział Giovan.

Janine też była przy stole.

Crema spojrzała wprost na kuzynkę. Wczoraj Janine podarła jej suknię ślubną i groziła jej rodzinie. Dziś siedziała z dłońmi złożonymi schludnie, czekając, aż ją obsłużą.

Crema zajęła puste krzesło.

Król Dior się uśmiechnął.

— Domyślam się, że zastanawiasz się, dlaczego Janine tu jest.

— Tak, Wasza Wysokość.

— Od dziś będzie ci pomagać.

Dłoń Cremy znieruchomiała obok talerza.

— Janine?

— Będziesz potrzebowała wsparcia, zanim zadomowisz się w pałacu. Twoja kuzynka cię zna.

Właśnie to niepokoiło Cremę. Janine wiedziała, które słowa ją zranią, i jak długo Crema marzyła o tym, by poślubić Giovana.

Po drugiej stronie stołu Janine spuściła wzrok.

— Dziękuję, że mnie wybrałeś, Wasza Wysokość. Znam moją kuzynkę dobrze. Obiecuję służyć jej wiernie i sprawić, że będziesz ze mnie dumny.

Król Dior skinął głową.

— Pamiętaj o swoim miejscu. Odpowiadasz za pomoc mojej synowej. Oczekuję doskonałości.

— Oczywiście, Wasza Wysokość.

Crema spojrzała na Giovana.

Widział podartą suknię. Stał w progu, gdy jej ojciec skonfrontował się z Janine.

Wiedział, że to nie była nieszkodliwa rodzinna sprzeczka.

Ich spojrzenia się spotkały, ale nic nie powiedział.

Crema nie potrafiła stwierdzić, czy popiera tę decyzję, czy jej nie znosi, czy po prostu zamierza zostawić sprawę ojcu.

Odwróciła się z powrotem do króla.

— Czy będzie mi pomagała w moich codziennych sprawach?

— Tak.

Janine uśmiechnęła się do niej.

Crema spuściła wzrok na talerz. Król wyjaśnił obowiązki, ale nie powiedział, dlaczego wybrał Janine. Nie wiedziała, co mu opowiedziano o poprzednim wieczorze.

Potrzebowała tej odpowiedzi, zanim zrozumie ten wybór.

Przez resztę śniadania słuchała uważnie. Janine mówiła uprzejmie, ilekroć król się do niej zwracał. W jej zachowaniu nie było nic z kobiety, która wczoraj chwyciła suknię Cremy.

Crema zjadła niewiele.

Kiedy posiłek się skończył, wróciła na górę.

Kroki podążały za nią korytarzem. Obejrzała się i zobaczyła Janine.

Kuzynka weszła za nią do pokoju i zamknęła drzwi.

— Dziękuję, że pozwoliłaś mi zostać twoją asystentką.

Crema odwróciła się.

— To nie ja cię wybrałam. Tylko król.

Uśmiech Janine na moment zamarł, po czym wrócił.

— Cóż, obiecuję, że cię nie zawiodę.

Crema została przy części wypoczynkowej. Nie chciała, żeby Janine stanęła między nią a drzwiami.

— Nie musisz się martwić — ciągnęła Janine. — Jestem tu, żeby służyć pałacowi i realizować własne marzenia.

— Wczoraj te marzenia dotyczyły Giovana.

— Już nie jest ich częścią.

Crema przyglądała jej się.

Janine zrobiła krok bliżej.

— Uwierz mi, kiedy mówię, że nie jestem twoim wrogiem.

— Podarłaś mi suknię.

— Byłam zdenerwowana.

— I groziłaś mojej rodzinie.

Janine zacisnęła usta.

Crema pozwoliła, by cisza trwała. Nie zamierzała pomagać kuzynce zamienić wczorajszego wieczoru w coś mniej istotnego.

W końcu Janine powiedziała:

— Próbuję iść naprzód.

— W takim razie twoje zachowanie musi się zmienić.

— Już ci powiedziałam, że będę ci wiernie służyć.

— Powiedziałaś to też królowi. Słyszałam.

Głos Cremy pozostał równy.

— Znam cię, Janine. Nie będę udawać, że wczoraj nic się nie stało, tylko dlatego, że masz nowe stanowisko.

Uśmiech kuzynki przygasł.

— Cokolwiek zamierzasz tu robić — ciągnęła Crema — nie niszcz moich rzeczy i nie groź mi więcej.

Przez chwilę Janine nic nie powiedziała.

Potem spleciła dłonie przed sobą.

— Oczywiście, pani.

Ten tytuł brzmiał inaczej, kiedy były same.

Crema ruszyła w stronę drzwi. Potrzebowała przestrzeni, żeby pomyśleć, i nie zamierzała spędzać poranka na kłótni o to, czy obietnice Janine są szczere.

Na progu obejrzała się jeszcze raz.

Kuzynka wciąż na nią patrzyła.

---

Janine poczekała, aż kroki Cremy ucichną.

Wtedy pozwoliła, by uśmiech zniknął z jej twarzy.

Wczoraj wuj wyciągnął ją siłą z garderoby. Potem rodzice Cremy trzymali ją zamkniętą, podczas gdy ślub odbył się bez niej.

A teraz musiała nazywać Cremę „panią”.

Rozejrzała się po komnacie przygotowanej dla nowej księżniczki. Suknie, meble, służba gotowa spełnić każde życzenie. Crema weszła w życie, którego Janine pragnęła.

Ale małżeństwo już było napięte.

Na śniadaniu Giovan ledwie odezwał się do żony. Janine zauważyła, jak Crema spogląda w jego stronę i nie dostaje nic w odpowiedzi.

Było pole do działania.

Jej dłoń spoczęła na brzuchu.

Nosiła w sobie dziecko, choć nie wiedziała, kto jest ojcem. Ta niepewność przerażała ją, kiedy pozwalała sobie o tym myśleć.

Dzisiaj odepchnęła strach na bok.

Jeśli zdołałaby nakłonić Giovana, by publicznie ją uznał, mogłaby zyskać pozycję, której Crema nie dałaby rady łatwo jej odebrać.

Wszystko zależało od tego, w co ludzie uwierzą.

Janine wiedziała, jak bardzo Crema przejmuje się upokorzeniem. Publiczne roszczenie związane z jej mężem mogłoby zmusić ją do zwątpienia w to małżeństwo.

Ale najpierw Janine musiała z nim porozmawiać.

Wyszła z pokoju i skierowała się do zachodniego skrzydła.

Strażnicy po drodze jej nie zatrzymali. Jej nominacja dawała jej powód, by przebywać w pałacu, choć nie miała zamiaru tłumaczyć tej wizyty jako części swoich obowiązków.

Przed gabinetem Giovana rzuciła okiem w dół korytarza.

Nikt nie był na tyle blisko, by usłyszeć jej pukanie.

— Wejść.

Weszła i zamknęła drzwi.

Giovan podniósł wzrok znad dokumentów na biurku.

— Co ty tu robisz?

Janine podeszła powoli.

— Przepraszam, że przyszłam bez pytania.

Czekał.

— Wiesz, że rodzice Cremy zamknęli mnie wczoraj na noc? Nie mogłam nawet być na waszym ślubie.

Jego wyraz twarzy nie zmienił się na tyle, by mogła go odczytać.

— Czemu mnie nie szukałeś?

Oparł się w fotelu.

Janine spodziewała się pytania, może troski. Jego milczenie sprawiło, że kolejne słowa trudniej było jej wypowiedzieć.

— Myślałam, że coś dla ciebie znaczę.

Wciąż nie dał jej żadnego zapewnienia.

— Poślubiłeś ją, bo twój ojciec ci kazał.

Giovan odłożył pióro na biurko.

— Jeśli po to tu przyszłaś, wyjdź. Mam pracę.

Janine zatrzymała się przy krześle naprzeciwko niego.

Nie wspomniała o dziecku. Nawet nie znalazła sposobu, by zacząć.

— Giovan…

— Nie.

Odmowa była cicha, ale nie mogła jej pomylić z niczym innym.

Wciągnęła powietrze, próbując odzyskać łagodny wyraz twarzy, który miała na śniadaniu.

Zanim zdążyła się odezwać, splecionymi dłońmi oparł się o siebie.

— Powiedz mi coś.

Janine czekała.

— Dlaczego myślisz, że mój ojciec postawił cię przy Cremie?

Serce zabiło jej szybciej.

Traktowała tę nominację jak szansę. Pytanie Giovana sprawiło, że zabrzmiało to jak coś innego.

— Przypuszczam, że wie, iż mogę jej pomóc.

On nadal jej się przyglądał.

Janine utrzymała uśmiech, ale kosztowało ją to wysiłek.

Czy przejrzał jej odpowiedź? Czy wiedział, co zamierza, czy tylko próbował ją wytrącić z równowagi?

Nie potrafiła tego ocenić.

Po raz pierwszy od wejścia do gabinetu zaczęła się zastanawiać, czy stanowisko, które przyjęła z zadowoleniem, nie miało celu, którego nikt jej nie wyjaśnił.

Giovan czekał po drugiej stronie biurka.

A Janine przestała wiedzieć, jak wiele z jej planu wciąż jest przed nim ukryte.