Rozdział 5: Tajemnica ujawniona
Crema nie odrywała wzroku od talerza, aż żar na policzkach zaczął słabnąć.
Obok niej Giovan jadł dalej. Nie odpowiedział na uwagę ojca.
Chciała przebrnąć przez posiłek, nie dając Janine kolejnego powodu do uśmiechu. A przede wszystkim musiała zrozumieć, czego będzie się od niej oczekiwać teraz, gdy stała się częścią rodziny królewskiej.
— A tak przy okazji — powiedział król Dior, odkładając widelec. — Jutro wieczorem dołączysz do spotkania przywódców.
Crema podniosła wzrok.
— Spotkanie odbędzie się w Blossoms.
— Jutro wieczorem, Wasza Wysokość?
— Tak. Musisz brać udział w dyskusjach dotyczących przyszłości watahy.
Crema wyprostowała się.
To była odpowiedzialność, którą rozumiała. Rodzice przygotowali ją na coś więcej niż ceremonia ślubna i stroje, które będzie nosić później.
Matka nauczyła ją słuchać, zanim się odezwie, jak zwracać się do przywódców i jak się zachowywać, kiedy inni się z nią nie zgadzają.
Crema chciała dostać szansę, by wykorzystać te lekcje.
— Ufam, że wiesz, jak to działa — dodał król.
— Moi rodzice dobrze mnie przygotowali, Wasza Wysokość.
— Dobrze to słyszeć.
Znów sięgnęła po widelec. Po raz pierwszy od wejścia do jadalni miała coś konkretnego, o czym mogła myśleć poza Giovanem i Janine.
Weźmie udział w spotkaniu. Będzie uważnie słuchać i dowie się, z jakimi problemami mierzą się przywódcy.
Cokolwiek działo się w jej małżeństwie, nie chciała, by stało się jedyną rzeczą, która określa jej miejsce tutaj.
— Przepraszam, że przerywam, Wasza Wysokość — odezwała się Janine. — Jako asystentka Cremy powinnam też uczestniczyć?
Palce Cremy zacisnęły się na widelcu.
— Oczywiście — odparł król Dior.
Janine się uśmiechnęła.
— Dziękuję. Dopilnuję, żeby być gotową.
Crema spojrzała na króla. Miała nadzieję, że spotkanie da jej choć odrobinę dystansu od kuzynki. Zamiast tego termin wpychał Janine jeszcze głębiej w jej codzienne życie.
— Co mam przygotować? — zapytała Crema.
— Na razie przyjdź gotowa słuchać — powiedział. — Najwięcej nauczysz się, przysłuchując się dyskusji.
Skinęła głową.
— W takim razie tak zrobię.
Uśmiech Janine nie zniknął, ale Crema znów skupiła się na posiłku.
Nie będzie się spierać o obecność kuzynki przy wszystkich. To nie znaczyło, że jej ufała albo że zapomniała o zniszczeniu sukni.
Spotkanie dotyczyło watahy. Crema zamierzała trzymać na tym uwagę.
Po drugiej stronie stołu Janine uprzejmie rozmawiała z królem. Zapytała, czy jest coś jeszcze, co powinna zorganizować dla Cremy przed następnym wieczorem.
Dla kogoś, kto nie widział jej w garderobie ani w gabinecie Giovana, mogła wyglądać na troskliwą.
Crema odpowiadała tylko na to, co wymagało odpowiedzi.
Kiedy kolacja dobiegła końca, pozostali zaczęli odchodzić od stołu.
Giovan wstał, a Crema ruszyła za nim w stronę ich komnat. Mieli między sobą zbyt wiele nierozwiązanych spraw, by ten spacer mógł być komfortowy.
Mimo to wolała zmierzyć się z tymi pytaniami na osobności niż pod spojrzeniem Janine.
Raz obejrzała się na wejście do jadalni.
Janine patrzyła, jak wychodzą.
Giovan zauważył milczenie Cremy, gdy szli.
Przy kolacji odpowiedziała jego ojcu jasno. Nie podniosła głosu, kiedy Janine została zaproszona na spotkanie, choć widział, jak jej dłoń zaciska się na widelcu.
Nie mógł pomylić tej powściągliwości z akceptacją.
Janine chciała reakcji. Miał powody, by w to wierzyć, po tym jak wciąż stawiała się blisko Cremy, mówiła słodko, gdy wcześniej wyrządziła krzywdę.
Ale nie znał każdego ruchu, który zamierzała wykonać.
Jego własne plany wymagały cierpliwości. Ojciec uważnie go obserwował, a Giovan nie był gotów ujawnić, co zamierza zrobić.
Takie wyjaśnienie wciąż sobie powtarzał.
To jednak nie zmieniało tego, co Crema zobaczyła w gabinecie.
Widział jej twarz, kiedy przyciągnął Janine bliżej. Wiedział, że ją to zaboli.
Teraz szła obok niego, nie sięgając po jego dłoń.
Przez chwilę poczuł impuls, by się odezwać.
Zamiast tego szedł dalej.
Król Dior został przy stole, gdy inni już wyszli.
Sługa zaczął sprzątać talerze. Król odsunął kielich, po czym oparł się wygodniej, gdy w sali zapadła cisza.
Spotkanie w Blossoms miało się odbyć następnego wieczoru. Crema weźmie w nim udział, a Janine będzie u jej boku.
Miał jeszcze wiele do zrobienia, zanim będzie mógł odsunąć się od swoich obowiązków.
Pozostało jeszcze jedno, ostatnie zadanie.
Dopiero gdy je wykona, będzie mógł na serio pomyśleć o emeryturze. Chciał odejść ze świadomością, że doprowadził do sprawiedliwości, na jaką — w jego przekonaniu — zasługiwała jego żona.
Wstał od stołu.
Ogród da mu przestrzeń do myślenia.
Janine zamknęła drzwi sypialni i rzuciła się na łóżko.
Jej pokój znajdował się obok pokoju Giovana i Cremy.
Na początku to, że ulokowano ją tak blisko, wydawało się przydatne. Teraz nie potrafiła przestać myśleć o tym, że wrócą tam razem.
Wcisnęła twarz w poduszkę i wydała stłumiony okrzyk.
Crema siedziała przy nim podczas kolacji. Crema miała dołączyć do narady przywódców jako członkini rodziny królewskiej.
Janine miała uczestniczyć jako jej asystentka.
Różnica między tymi rolami paliła żywym ogniem.
Chciała, żeby to mianowanie przybliżyło ją do Giovana, ale każda uprzejma wymiana zdań przypominała jej, że oczekuje się od niej służenia jego żonie.
Przewróciła się na plecy.
Jeśli Crema publicznie straci panowanie nad sobą, rodzina może zacząć się zastanawiać, czy nadaje się na nowe stanowisko. Janine zamierzała być pomocna, kiedy ludzie patrzą, i pozwolić, by to Crema wyglądała na kłopotliwą.
To będzie wymagało cierpliwości.
Nie mogła sobie pozwolić na kolejny wybuch taki jak ten w garderobie.
W końcu wstała. Przebywanie obok ich pokoi utrudniało jej panowanie nad sobą.
Wyszła i zeszła na dół, do ogrodu.
Tereny pałacowe ciągnęły się w stronę lasu. Chłodne powietrze poruszało gałęziami drzew, a Janine zatrzymała się przy ławce.
Pozostała w ludzkiej postaci.
Przemiana nic by dziś nie dała. Kiedy była wściekła, łatwiej było jej w ten sposób trzymać swoje działania w ryzach.
Usiadła i spróbowała myśleć.
Narada przywódców posadzi ją obok Cremy, na oczach ważnych osób. Musiała ostrożnie wykorzystać tę okazję.
— Wyglądasz na zdenerwowaną.
Janine podskoczyła i odwróciła się.
Król Dior stał niedaleko.
Była tak pochłonięta myślami, że nie zauważyła, kiedy podszedł.
— Och. Przepraszam, Wasza Wysokość. — Wymusiła uśmiech. — Przeszkodziłam panu?
— Nie. Zwykle spędzam tu wieczory.
Spojrzał w stronę drzew, potem znów na nią.
— Chyba mnie nie zauważyłaś, kiedy przyszłaś.
— Myślałam.
— Coś cię trapi?
Janine złożyła dłonie na kolanach.
— Nie, Wasza Wysokość. Po prostu potrzebowałam świeżego powietrza.
Nie mogła mu powiedzieć, co wygnało ją z pokoju. Podziękowała mu za mianowanie. Obiecała wiernie służyć Cremie.
Przyznanie się teraz do zazdrości podważyłoby wszystko, co powiedziała przy kolacji.
Wstała.
— Przepraszam, że zakłóciłam panu wieczór. Powinnam już iść.
— Nie oszukasz mnie, młoda damo.
Janine zastygła.
Król parsknął cichym śmiechem, ale ona nie potrafiła zdobyć się na uśmiech razem z nim.
— Co Wasza Wysokość ma na myśli?
Jego wyraz twarzy spoważniał.
— Wiem, że ty i Giovan kiedyś byliście razem.
Dłonie Janine opadły wzdłuż ciała.
Przez chwilę nie potrafiła wymyślić odpowiedzi.
Przy kolacji traktował ją jak asystentkę Cremy. Zatwierdził jej udział w naradzie. Uznała to za znak, że jej pozycja jest pewna.
Teraz zaczęła się zastanawiać, co miał na myśli, stawiając ją u boku swojej synowej.
— Wiem więcej, niż ci się wydaje — powiedział. — Więc powiedz mi. Po co jesteś w moim domu?
Jej dłonie zrobiły się wilgotne.
To on ją mianował, ale rozumiała, że pyta o jej cel, a nie o to, jak dostała się do pałacu.
— Jesteś tu po to, żeby uganiać się za moim synem?
Janine opadła z powrotem na ławkę.
Była przygotowana na podejrzliwość Cremy i odrzucenie ze strony Giovana. Nie była przygotowana na to, że król skonfrontuje ją tak bezpośrednio.
— Wasza Wysokość nie rozumie.
— To wyjaśnij.
Spojrzała na splecione dłonie.
— Nie będę kłamać. Giovan i ja kiedyś byliśmy razem.
Król czekał.
— Ale nie dlatego tu jestem.
Nie dał jej żadnego znaku, że jej wierzy.
Janine podniosła wzrok, szukając na jego twarzy jakiejś wskazówki, co już wie.
Jej dłoń drgnęła w stronę brzucha. Powstrzymała ten ruch i zamiast tego mocniej splotła obie dłonie.
Jeśli wiedział o jej przeszłości z Giovanem, musiała uważać na każde następne słowo.
Po raz pierwszy od chwili otrzymania mianowania przestała czuć, że panuje nad szansą, jaką jej ono dawało.
Król Dior stał przed nią, czekając na wyjaśnienie.
A Janine nie potrafiła przestać się zastanawiać, ile jeszcze wie.
