Rozdział 6: Znajomość jej miejsca

Król Dior nie odpowiedział na twierdzenie Janine, że przybyła do pałacu z powodów niezwiązanych z Giovanem.

— Powinnaś była być mądrzejsza przed ślubem mojego syna — powiedział. — Nie sądzę, żebyś chciała dalej unieszczęśliwiać się przez niego.

Janine przyjrzała się jego twarzy.

Wiedział o ich przeszłości. A jednak mianował ją asystentką Cremy i zgodził się, by mogła uczestniczyć w spotkaniu przywódców.

Czy ostrzegał ją, żeby trzymała się z dala od Giovana, czy dawał do zrozumienia, że źle do niego podeszła?

Chciała, żeby prawdziwe było to drugie.

— Wasza Wysokość, proszę pomóc mi zrozumieć.

Król parsknął cicho śmiechem i pokręcił głową.

— Widać, że zależy ci na moim synu. W przeciwnym razie nie zadałabyś sobie tyle trudu.

Niewielki uśmiech pojawił się na twarzy Janine, zanim zdołała go powstrzymać.

Opuściła wzrok, mając nadzieję, że król tego nie zauważył.

Jego słowa nie były obietnicą. Nie powiedział, że pochwala to, by zabiegała o Giovana. A jednak Janine szukała w nich czegoś, co mogłaby wykorzystać.

Może to mianowanie znaczyło więcej niż służenie Cremie.

Może król miał powód, by trzymać ją blisko.

Czekała, aż powie coś więcej, uważając, by w jej głosie nie zabrzmiała nadzieja.

---

Z okna sypialni Crema zobaczyła w ogrodzie dwie postacie.

Król Dior stał niedaleko ławki, na której siedziała Janine.

Crema potrafiła ich rozpoznać, ale nie słyszała rozmowy. Patrzyła, jak Janine spuszcza głowę, a potem znów na niego spogląda.

Czy rozmawiali o mianowaniu? Czy Janine skarżyła się na nią?

Crema nie miała jak tego wiedzieć.

Mimo to ten widok ją niepokoił. Jej kuzynka weszła do pałacu, zyskała aprobatę króla i mimo wszystkiego, co się wydarzyło, została postawiona u jej boku.

A teraz rozmawiały na osobności, podczas gdy Crema pozostawała na górze, próbując zrozumieć własne miejsce w rodzinie.

— Nie możesz tu szpiegować.

Głos Giovana dobiegł zza jej pleców.

Odwróciła się. Wyszedł z łazienki.

— Niektóre sprawy są prywatne — powiedział.

— Nie słyszę ich. Tylko ich zobaczyłam przez okno.

Spojrzał ponad nią w stronę ogrodu.

Crema odsunęła się od szyby.

Nie chciała zaczynać kolejnej kłótni, zwłaszcza takiej, w której mógłby potraktować jej niepokój jak problem. Przecież nie zrobiła nic poza spojrzeniem na zewnątrz.

— Nie będę już patrzeć — powiedziała.

Wróciła do łóżka.

Ciało ciążyło jej od zmęczenia całym dniem. Chciała ciszy i chciała zasnąć, nie musząc zgadywać, czego Giovan od niej oczekuje.

Podszedł na drugą stronę łóżka.

— Wejdź ze mną pod koc.

Crema spojrzała na niego.

Uniósł brzeg koca. Po chwili wsunęła się pod niego i naciągnęła go na nich oboje.

Czekała.

Może teraz powie coś o gabinecie. Może wyjaśni, dlaczego Janine została wciągnięta w ich codzienne życie.

Ale nie powiedział nic.

Jego oddech stopniowo stawał się wolniejszy.

Crema leżała, zwrócona twarzą do pociemniałego pokoju.

Wspólny koc nie dawał odpowiedzi na jej pytania. Nie unieważniał tego, co zobaczyła tamtego ranka, ani tego, jak potraktował ją później.

Mimo to była ulga w tym, że pozwolono jej odpocząć.

Zamknęła oczy.

---

Crema obudziła się wcześnie.

Przez chwilę wsłuchiwała się w ciszę pokoju. Potem przypomniała sobie o spotkaniu przywódców tego wieczoru.

Giovan miał zabrać ją do Blossoms. Chciała być gotowa, choć król powiedział jej tylko, żeby słuchała.

Ubrała się i zeszła na dół.

Przygotowania do śniadania na pewno już trwały. Pomoc w kuchni dałaby jej coś pożytecznego do zrobienia, zanim reszta domowników wstanie.

Chciała też coś przygotować dla Giovana.

To pragnienie trochę ją zawstydzało. Po wszystkim, co się wydarzyło, wciąż miała nadzieję, że drobny gest troski doprowadzi między nimi do zwyczajnej rozmowy.

Na korytarzu natknęła się na Janine.

Jej kuzynka się uśmiechała.

Crema nie potrafiła stwierdzić, czy miało to coś wspólnego z rozmową w ogrodzie. Postanowiła nie pytać.

— Dzień dobry, pani — powiedziała Janine.

— Dzień dobry.

Crema ruszyła dalej w stronę schodów.

Janine poszła za nią.

Gdy dotarły na półpiętro, Janine podeszła na tyle blisko, by móc mówić cicho.

– Niech przedstawienie się zacznie.

Crema zatrzymała się i spojrzała na nią.

Janine tylko się uśmiechnęła.

– Jakie przedstawienie?

– Nie rób takiej poważnej miny. To nowy poranek.

Crema przez chwilę nie spuszczała z niej wzroku.

Nie miała powodu uznać tej uwagi za niewinną, ale nie pozwoli, by Janine wciągnęła ją w kłótnię przed śniadaniem.

Odwróciła się i zeszła na dół.

W kuchni zaproponowała pomoc przy jedzeniu. Służba pokazała jej, co już przygotowano, a ona pracowała obok nich, nie prosząc, by zmieniali swój rytm.

Janine trzymała się w pobliżu.

Za każdym razem, gdy Crema na nią zerkała, widziała ten sam przyjemny wyraz twarzy.

Próbowała skupić się na talerzach przed sobą.

Spotkanie było ważne. Jej obowiązki były ważne. Nie chciała spędzić całego dnia na studiowaniu twarzy Janine w poszukiwaniu wskazówek.

A jednak wyszeptane słowa nie dawały jej spokoju.

Kiedy podano śniadanie, Crema ułożyła kilka potraw i pomogła zanieść je do jadalni.

Giovan przyszedł, gdy akurat stawiała talerz na stole.

– Dzień dobry – powiedział.

Usiadł na swoim miejscu.

Crema podeszła do niego i podała jedzenie, które pomagała przygotować.

– Chcesz trochę tego?

Skinął głową.

Nałożyła mu, uważając, by nie przepełnić talerza. Kiedy skończyła, spojrzał w górę i posłał jej krótki uśmiech.

Ten gest zaskoczył ją.

Przez moment poczuła zadowolenie. Chciała zrobić coś miłego, a on to zauważył.

Potem jednak przypomniała sobie, jak niewiele może znaczyć uśmiech.

To nie były przeprosiny. To nie wyjaśniało Janine. Nie oznaczało, że ich małżeństwo zmieniło się z dnia na dzień.

Mimo to przyłapała się na nadziei, że po posiłku będzie rozmawiał z nią z taką samą swobodą.

Usiadła i zaczęła jeść.

Giovan skończył przed nią.

– Nie zapomnij o spotkaniu dziś wieczorem – powiedział, biorąc klucze. – Odbiorę cię stąd. Pojedziemy do Blossoms.

– Będę gotowa.

Już odwracał się w stronę drzwi.

Crema patrzyła, jak wychodzi, po czym opuściła wzrok na swój talerz.

Udało im się zamienić kilka zwyczajnych słów. To nie powinno było wydawać się czymś aż tak wielkim.

– Wow – odezwała się Janine. – Gdybym była tobą, byłoby mi wstyd.

Crema odłożyła widelec.

Jej kuzynka stała niedaleko, wpatrując się w przejście, przez które przed chwilą wyszedł Giovan.

– Tak traktujesz swoją Panią? – zapytała Crema.

Janine odwróciła się do niej.

– Co?

– Słyszałaś.

– Ja tylko mówiłam…

– Że byłoby ci wstyd.

Crema wstała z krzesła.

Utrzymała równy ton. Nie musiała krzyczeć, żeby Janine zaczęła słuchać.

– Stałaś tu, kiedy rozmawiałam z mężem, a potem wykorzystałaś to, że wyszedł, jako pretekst, żeby mnie obrazić.

Wyraz twarzy Janine się zmienił.

Crema już ostrzegła ją na osobności. Tym razem nie pozwoli, by ta uwaga przeszła bez echa i żeby musiała ją potem dźwigać przez resztę poranka.

– Wyglądasz na zaskoczoną – powiedziała Crema. – Dlaczego? Wczoraj powiedziałam ci, że twoje zachowanie musi się zmienić.

Janine zerknęła w stronę drzwi.

Crema poczekała, aż kuzynka znów na nią spojrzy.

– Król wyznaczył cię, żebyś mi pomagała. To stanowisko nie daje ci prawa, byś ze mnie drwiła albo mieszała się do mojego małżeństwa.

– Próbuję pomóc.

– To pomagaj w pracy, którą ci powierzono.

Crema położyła dłoń na oparciu krzesła.

Jej małżeństwo było w kryzysie. Janine o tym wiedziała i Crema nie zamierzała udawać inaczej tylko po to, by wygrać tę wymianę zdań.

Ale te problemy nie dawały jej kuzynce prawa, by każdą rozmowę zamieniać w kolejne upokorzenie.

– Możesz wykonywać swoje obowiązki, nie komentując każdego słowa, które Giovan do mnie mówi – ciągnęła. – Możesz mówić z szacunkiem, nie udając, że zapomniałyśmy, co się stało.

Wargi Janine się rozchyliły, ale Crema dokończyła, zanim tamta zdążyła jej przerwać.

– Znaj swoje miejsce w tym domu. Trzymaj się z dala od moich prywatnych rozmów i daj mi przestrzeń, kiedy o to proszę. Nie chcę kolejnej zniewagi przebranej za pomoc.

Spojrzała kuzynce prosto w oczy.

– Rozumiesz?