Rozdział 7: Pokazywanie jej, kto jest szefem
Janine wpatrywała się w Cremę po drugiej stronie jadalni.
Crema zapytała, czy zrozumiała. Jej kuzynka wciąż nie odpowiedziała.
Przez chwilę Crema miała ochotę powtórzyć pytanie. Potem jednak się powstrzymała. Janine usłyszała każde słowo. Powtórzenie ostrzeżenia dałoby jej tylko kolejną okazję, żeby zamienić to w kłótnię.
— Wychodzimy — powiedziała Crema. — Potrzebuję ubrań na dzisiejsze wieczorne spotkanie liderów. Przygotuj się i spotkaj się ze mną na dole.
Brwi Janine uniosły się.
— Chcesz, żebym poszła z tobą na zakupy?
— Jesteś moją asystentką. Będę potrzebowała twojej pomocy.
Crema wyszła z jadalni.
Dopiero kiedy dotarła do schodów, wypuściła powietrze, które wstrzymywała. Mówienie stanowczym tonem wyglądało na łatwiejsze, niż było w rzeczywistości. Jej dłonie wciąż były napięte.
Ale już wyjaśniła, co musi się zmienić. Nie musiała przepraszać za to, że poprosiła Janine, by przestała ją obrażać.
Dzisiejszy wieczór miał być jej pierwszym spotkaniem liderów jako żony Giovana. Król Dior powiedział jej, żeby słuchała, i zamierzała robić to uważnie.
Chciała przyjść przygotowana, skupiona na stadzie, a nie na tym, czy jest odpowiednio ubrana.
Po raz pierwszy miała zadanie, które mogła dokończyć, nie czekając, aż Giovan raczy się wytłumaczyć.
Janine poszła za Cremą do samochodu, ściskając telefon w jednej dłoni.
Przywykła do tego, że Crema ustępuje.
W rodzinnym domu ostry komentarz albo niecierpliwe spojrzenie często wystarczały, by kuzynka milkła. Janine brała to milczenie za słabość.
Tego ranka Crema spojrzała jej prosto w oczy i zażądała szacunku.
A teraz dawała jej pracę do wykonania.
Janine usiadła w samochodzie i odblokowała telefon, choć ledwie rejestrowała ekran.
Naprzeciwko niej Crema oglądała ubrania. Przewinęła kilka zdjęć, zatrzymała się przy jednym, potem sprawdziła jeszcze inny sklep.
Nie pytała Janine o zdanie.
Janine spojrzała przez okno.
Ta posada wydawała się sposobem, by być blisko Giovana. Nie spodziewała się, że Crema potraktuje rolę asystentki tak poważnie.
Mimo to odejście oznaczałoby utratę miejsca w pałacu.
Znów pomyślała o słowach króla Diora w ogrodzie. Przyznał, jak bardzo zależy jej na jego synu. Być może miał na myśli więcej, niż powiedział.
Nie złożył żadnej obietnicy.
Ale Janine chciała wierzyć, że zostawił uchylone drzwi.
Nie zamierzała ich zatrzaskiwać przez jedne zakupy.
Kiedy dotarły do centrum handlowego, Crema schowała telefon i odwróciła się do Janine.
— Proszę, ponieś moją torebkę, kiedy będę przymierzać.
— Co?
Ostra odpowiedź sprawiła, że Crema zamilkła na moment.
— Jest jakiś problem?
Janine spojrzała na torebkę.
— Sama możesz ją nosić.
— Mogę. Ale w przymierzalniach będę potrzebowała wolnych rąk, a ty jesteś tu po to, żeby pomagać.
Crema wyciągnęła ją w jej stronę.
— Jeśli nie chcesz tej posady, powiedz królowi. Może załatwić kogoś innego do pomocy.
Szczęka Janine się zacisnęła.
— Nie powiedziałam, że chcę zrezygnować. Daj mi ją.
Zabrała torebkę gwałtownie i wysiadła z samochodu.
Crema poszła za nią, zamykając za sobą drzwi.
— W takim razie nie rób z prostej prośby kłótni.
Janine zerknęła na ludzi przechodzących obok.
Crema ściszyła głos.
— Proszę cię, żebyś wykonywała swoją pracę, a nie zapraszam cię, żebyś mnie obrażała.
Kuzynka nic nie powiedziała.
Weszły razem do centrum handlowego.
Crema sprawdziła pierwszy sklep z listą w telefonie. W środku przejrzała kilka sukienek, zanim wybrała parę do przymierzenia.
Potrzebowała czegoś odpowiedniego na wieczorne spotkanie. Strój miał wyglądać schludnie, ale chciała też siedzieć wygodnie i móc skupić się na tym, co mówią inni.
Pierwsza sukienka ciągnęła ją w ramionach, kiedy się poruszała.
Zdjęła ją.
Następna leżała lepiej, ale nie była pewna dopasowania. Wyszła, żeby obejrzeć się w większym lustrze.
Janine stała niedaleko z torebką przewieszoną przez ramię.
— Skończyłaś?
— Jeszcze nie.
Crema obróciła się lekko, sprawdzając sukienkę z boku.
Nie dokona złego wyboru tylko dlatego, że Janine była niecierpliwa. Nie będzie też przymierzać ubrań w nieskończoność tylko po to, żeby kazać kuzynce czekać.
Kiedy znajdzie to, czego potrzebuje, będą mogły wyjść.
Odwiedziły kolejne sklepy, a Crema dobrała biżuterię do stroju. Trzymała się prostych dodatków, żeby nie musiała ich poprawiać w trakcie spotkania.
Minęły prawie trzy godziny, zanim skończyły.
Bolały ją stopy i była głodna.
— Powinnyśmy coś zjeść, zanim wrócimy — powiedziała.
Janine poszła za nią do stolika.
Crema zamówiła pizzę i postawiła torby z zakupami obok swojego krzesła. Kiedy jedzenie przyszło, wzięła kawałek i zaczęła jeść.
Nie zaproponowała nic Janine.
Kuzynka przez chwilę jej się przyglądała.
— Serio, Crema? Pozwolisz mi tak siedzieć głodnej?
Crema odłożyła kawałek.
— Cały ranek narzekałaś, że mi pomagasz.
— To nie znaczy, że nie potrzebuję lunchu. Ktoś, kto dla ciebie pracuje, też musi jeść.
Ta odpowiedź zirytowała Cremę, bo była prawdziwa.
— To teraz pamiętasz, że jesteś moją asystentką?
— Wszystko jedno.
Janine sięgnęła przez stół i wzięła kawałek.
Crema patrzyła, jak je.
Chciała, żeby kuzynka zrozumiała, że ta posada wiąże się z obowiązkami. Zamiast tego zamieniła ich posiłek w kolejną przepychankę o to, kto potrafi sprawić drugiej stronie większy dyskomfort.
Nie o taki rodzaj władzy jej chodziło.
Przesunęła pizzę na środek stołu.
— Weź jeszcze.
Janine uniosła wzrok.
— Obie musimy jeść — powiedziała Crema.
Znów podniosła swój kawałek.
Wspólny lunch nie oznaczał, że ufa Janine. Nie wymazywał rozdartej sukni, obelg ani tego, co zobaczyła w gabinecie Giovana.
Ale odmawianie jedzenia nie rozwiązałoby żadnej z tych spraw.
Skończyły jeść, prawie nie rozmawiając.
Przed wyjściem Crema sprawdziła, czy mają wszystkie torby. Janine nadal niosła torebkę, choć już się o to nie kłóciła.
Na razie to wystarczało.
Z powrotem w pałacu Crema poszła na górę ze swoimi zakupami.
Zbliżało się spotkanie przywódców. Giovan powiedział, że odbierze ją w domu, a ona chciała być gotowa, zanim przyjedzie.
Janine zatrzymała się w progu sypialni.
— Mam ci pomóc się przygotować? Zrobić makijaż?
— Nie, dziękuję. Sama to zrobię.
Kuzynka spojrzała ponad jej ramieniem do środka.
Crema nie potrafiła stwierdzić, czy Janine jest ciekawa, czy czeka, aż zostanie zaproszona do środka. Tak czy inaczej, potrzebowała trochę prywatności.
— Ty też powinnaś się przygotować — powiedziała. — Weź coś do robienia notatek.
— Notatek?
— Tak. Zapisuj ważne punkty i wszystko, do czego będziemy musiały wrócić.
Wyraz twarzy Janine stężał.
Crema utrzymała rzeczowy ton.
— Król powiedział, żebym słuchała. Będę mogła lepiej się skupić, jeśli nie będę próbowała wszystkiego zapisywać sama.
Wciąż nie wiedziała, co przywódcy będą omawiać. Notatki później pomogą jej zrozumieć sprawy i zadawać lepsze pytania.
To było prawdziwe zadanie, nie kolejna próba przypomnienia Janine jej miejsca.
— Miej wszystko gotowe, zanim wyjdziemy — dodała Crema.
Janine spojrzała na nią przez chwilę, po czym odwróciła się w stronę swojego pokoju.
Crema weszła do środka i zamknęła drzwi sypialni.
Przekręciła zamek.
Cisza przyniosła odrobinę ulgi. Mogła się przygotować, nie musząc odpowiadać na kolejną uwagę ani zastanawiać się, czego Janine od niej chce.
Postawiła torby z zakupami przy szafie i rozłożyła ubrania, które wybrała.
Potem położyła obok nich biżuterię.
Wszystko było gotowe.
Zatrzymała się, opierając dłonie o krawędź stołu.
Dziś wieczorem usiądzie wśród przywódców watahy. Chciała się dowiedzieć, czego potrzebują i jak może pomóc.
Uczono ją, by została Luną, ale lekcje w domu różniły się od słuchania, jak ludzie rozmawiają o decyzjach wpływających na całą watahę.
Denerwowała się.
To nie znaczyło, że chciała tego uniknąć.
Crema zaczęła się przebierać.
Kiedy zdejmowała ubrania, dostrzegła swoje odbicie w lustrze i znieruchomiała.
Myśli wróciły do Giovana.
Tak bardzo ucieszył ją jego krótki uśmiech przy śniadaniu. Wciąż chciała, by zwykła życzliwość z jego strony znaczyła, że coś między nimi się poprawia.
Ale pytania pozostawały.
Nie wyjaśnił sprawy Janine. Nie wytłumaczył się z tego, co wydarzyło się w jego gabinecie.
Crema sięgnęła po ubrania, które rozłożyła.
Chciała stanąć przed spotkaniem z pewnością siebie, nawet jeśli wciąż nie wiedziała, jak czuć się pewnie u boku męża.
Wtedy z progu łazienki dobiegł głos.
— Dobrze wyglądasz.
