Rozdział 229

Niebo za oknem było dokładnie jak nastrój Cilliana — ciemne, splątane, jakby zaraz miało pęknąć i wylać z siebie wszystko do ostatniej kropli.

Choć on nie płakał jak chmury, w środku nosił ołowianą ciężkość. Serce miał poskręcane, a głowa pulsowała tak, jakby jego umysł zobaczył o jedną rzecz za du...