Rozdział 142

Ronan

We śnie wszystko było ciche.

Nie ta ostra, napięta cisza pałacowych korytarzy. To była miękka cisza. Otulała ciało jak ciepły koc, jak ramiona, którym można zaufać.

Lila siedziała obok mnie na niskiej ławie, z nogami podciągniętymi pod siebie, a blask ognia tańczył na jej policzku. Nie...