Rozdział 224 Rozdział 224

Sebastian

Nikt się nie poruszył.

Kroki znów rozbrzmiały echem — powolne i rozmyślne, szurające po pradawnym kamieniu gdzieś pod nami. Nie biegli. Ktokolwiek — albo cokolwiek — tam było, nie spieszyło się.

To niepokoiło mnie bardziej, niż gdyby ktoś pędził po schodach.

Pewni siebie ludzie rzadko ...