Rozdział 209

Ciężkie, drewniane krzesło zachwiało się do tyłu, pociągnęło Cody’ego za sobą i z hukiem grzmotnęło o podłogę.

Cody nie był już młodzieniaszkiem. Głową uderzył o twardą posadzkę, wszystko momentalnie pociemniało i wyrwał mu się przytłumiony jęk. Ledwo łapał powietrze, urywanymi haustami — nie miał ...