Rozdział 265

Ale pozwoliła, by na jej twarzy rozlał się wdzięczny uśmiech.

— Wujku Leonie, dziękuję. Kiedy to mówisz, od razu robi mi się lżej na sercu.

W tej samej chwili Cedric siedział w niepozornym czarnym sedanie zaparkowanym po drugiej stronie ulicy, naprzeciwko kawiarni.

Na udach spoczywał mu lapt...