Rozdział 11 Słyszenie jego żałosnych wymówek w alejce

Czarny samochód służbowy nie tyle zaparkował, co zawisł u wylotu zaułka jak drapieżnik czekający, aż jego ofiara przestanie się szarpać. Zaczął padać deszcz — drobny i lodowaty — zamieniając jedwab mojego szala w zimną, mokrą szmatę, która przyklejała się do drżącej skóry. Nie wstałam. Siedziałam ta...