Rozdział 162

Elsa

W naszym pokoju zmęczenie uderzyło mnie jak fizyczna siła. Ledwo zdążyłam zdjąć buty, zanim padłam na łóżko, moje kończyny były ciężkie jak ołów. Sen pochłonął mnie natychmiast, wciągając w błogą nicość.

Gdy się obudziłam, złote popołudniowe światło wpadało przez okna, malując widok na góry w...