Rozdział 109

TRISTAN

– Co ty, do cholery, jesteś, Tristan?

Głos mojego ojca wciąż drapał gdzieś z tyłu mojej świadomości przez naszą więź.

Zignorowałem go. Raz za razem.

Poszedłem za Leoną i Naimą w dół, do katakumb.

Kiedy dotarliśmy do niższych tuneli, powietrze się zmieniło.

Nie tylko zimne. Złe. Stęchłe...