Rozdział 76

TRISTAN

Uśmiechnąłem się, czując, że ktoś nade mną stoi. Jej oddech połaskotał mnie po uchu, a ona szepnęła:

– Czas wstawać, Tristanie.

Lenisty uśmiech rozlał mi się po twarzy.

– Wasza Wysokość – wymruczałem. – Cóż sprowadza cię do moich komnat tak wcześnie?

Usiadła na mnie okrakiem.

– Nie mog...