Rozdział 77

TRISTAN

Uśmiechnąłem się, czując czyjąś obecność nad sobą. Jej oddech łaskotał mnie w ucho, gdy szeptała.

– Czas się obudzić, Tristan.

Lenwy uśmiech rozlał mi się po twarzy. – Wasza Wysokość – mruknąłem. – Co sprowadza cię do moich komnat tak wcześnie?

Usiadła na mnie okrakiem. – Nie mogłam czek...