Rozdział 32

Patrzyłam na Evana, czując, jak w piersi bulgocze zimny, niedowierzający śmiech. Brzmiał tak, jakby komplementował laboratoryjnego szczura za to, że przeżył labirynt pełen porażeń prądem.

— Podziw? — powtórzyłam, a to słowo miało smak popiołu. — Podziw za co?

— Za twoją lojalność. Nazywam to siłą ...