Rozdział 125

Vesper

Alaric miał na tyle przyzwoitości, by wyglądać na lekko zawstydzonego, choć ten wyraz twarzy był tak ulotny, że prawie go przeoczyłam. Ukłonił się z elegancją, a jego ruchy były jak zawsze płynne. — Obawiam się, że to odrobina osobistego sentymentu. Po tym, jak spędziłem tyle czasu, ścigając...