Rozdział 141

Alaric

To, co zasugerował, uderzyło mnie jak policzek. Ogar. Nie współpracownik. Nie sojusznik. Pies, posłany, by aportował i przynosił na skinienie swojego pana.

Czerwień wpełzła mi przed oczy. Rzuciłem się do przodu, kły wysuwając się same, gotów na zawsze zetrzeć z jego twarzy ten zarozumiały...