Rozdział 17

Vesper

Gwizdek poleciał w moją stronę leniwym łukiem, połyskując złotem w dogasającym świetle — piękny, idealny, mój.

A potem moja klatka piersiowa eksplodowała biało‑żarzącym bólem.

— Kurwa! — słowo wydarło mi się z gardła, gdy z hukiem uderzyłam o ścianę, a moja telekineza rozsypała się jak dom...