Rozdział 179

Vesper

Milo przełknął ciężko ślinę, a ciężar wszystkich spojrzeń w pokoju przygniatał go do ziemi.

Uniósł obie ręce w geście będącym po części poddaniem się, po części prośbą o cierpliwość. — Słuchajcie, wiem, co to świństwo robi. Nie jestem idiotą. Ale nie kupiłem tego, żeby skrzywdzić kogokolwie...