Rozdział 197

Alaric

Cisza, która zapadła po mojej deklaracji, była absolutna. Przez jedno uderzenie serca, drugie, sala wstrzymała oddech — a potem wybuchł śmiech.

To nie był nerwowy śmiech. Niepewny też nie. To było to głębokie, szczere rozbawienie, które rodzi się, gdy jesteś świadkiem czegoś tak absurdalneg...