Rozdział 22

Draken

Starłem z dłoni ostatnie ślady istnienia Dantego — głównie popiół — i skierowałem uwagę na skamlące wilki, wciąż przygniecione moją Aurą.

Żałosne.

Każdy jeden śmierdział strachem, ich ciała drżały, gdy wciskali się w brudny beton jak bite psy. Jakaś część mnie — ta pradawna, pierwotna, któ...