Rozdział 63

Vesper

Uśmiechnęła się szerzej i coś w tym wyrazie szarpnęło moją pamięć — nie konkretna chwila, tylko odczucie, jak déjà vu, które nagle stało się namacalne. „Och, wiem o tobie wszystko, Vesper. To imię? To ja ci je dałam”.

Kiedy mówiła, jej głos się zmienił — ton opadł, rytm zdań przeszedł w c...