Rozdział 83

„Boże, Vesper.” Głos Luciana przeciął napięcie, podszyty rozbawieniem, które aż mnie kusiło, żeby go udusić. Opierał się o pobliski głaz z założonymi rękami, a na ustach błąkał mu się ten irytujący półuśmieszek. „Spójrz na siebie. Rozczochrana od wiatru, cała w piasku, oglądasz go jak jakiś sanitari...