Rozdział 92

Jego uścisk na moim nadgarstku zaciśnił się — nie boleśnie, lecz zaborczo — a ta znajoma arogancja, której zdążyłam się po nim spodziewać, była wypisana na jego twarzy, mimo że jeszcze parę sekund temu był nieprzytomny. Wpatrywałam się w niego, rozdarta między ulgą, że żyje, a przytłaczającą chęcią ...