Rozdział 138 141

„Nie osłoniłam go tak, jak powinnam, kiedy był chłopcem. Był zdany na łaskę ojca. A Wład… cóż, nie był kimś, kogo nazwałabyś troskliwym tatusiem. Był surowy. Okrutny. Kochał Aleksandra na swój sposób, jasne. Ale nie umiał być ojcem inaczej niż ciągle siedząc synowi na karku. Inaczej niż naginając go...