Rozdział 172 172

Punkt widzenia: Lucian

Stała tam. Trzy metry ode mnie, z ziemią na kolanach i dłoniach, z kurtką wciąż zapiętą pod samą brodę, i powiedziała: „Nigdzie się nie wybieram”, a ja tak cholernie chciałem jej uwierzyć, że bolało bardziej niż to złoto.

— Emma, nie wiesz, czym jestem.

— To mi powiedz.

Tr...