Rozdział 1 Rynki i chaos

Ria

— Przysięgam na Boga, Cin, jeśli nie ruszysz swojego słodkiego tyłeczka na dół, to zanim tam dojedziemy, nie zostanie nic dobrego.

Usłyszałam chrząknięcie i spojrzałam w lewo. Beth opierała się o framugę drzwi i przyglądała mi się. Próbowała zrobić surową, karcącą minę, pewnie dlatego, że powiedziałam „tyłek”. Niezbyt jej to wychodziło. Widziałam, jak stara się nie parsknąć śmiechem.

Znów spojrzałam w stronę salonu, gdzie moi dwaj przybrani bracia, Elijah i Marcus, kłócili się o to, w jaką grę wideo zagrać. Kompletnie mnie nie zauważali, ale to przez nich Beth przypominała mi, żebym nie przeklinała.

Beth, a właściwie Elizabeth Drayton, była technicznie moją rodziną zastępczą. Formalnie już „wypadłam” z systemu, ale była jedyną „mamą”, jaką miałam, i uwielbiałyśmy się nawzajem. W zasadzie adoptowała mnie od razu, w chwili, gdy tylko przekroczyłam próg jej domu.

Ze wszystkimi swoimi dziećmi zastępczymi była taka sama. Gdyby mogła, adoptowałaby każde jedno.

Moja przybrana siostra, Cin, czyli Cinnamon Sugar — nie, nie żartuję — jej mama była na totalnym haju, kiedy nadawała jej to imię, jest tu dłużej ode mnie. Beth uważa ją za córkę, tak jak ja uważam ją za siostrę.

Dorastałam w piekle, a przynajmniej w swoim własnym, osobistym piekle.

Mój tata zmarł, kiedy miałam zaledwie rok; to zrujnowało moją mamę. Naprawdę starała się jak mogła: pracować, być samotną matką i dźwigać ten duszący żal. Wiedziałam, że mama jest strasznie smutna, i próbowałam jej pomóc, ale niezbyt mi to wychodziło.

Pewnego dnia wróciła do domu z prawdziwym uśmiechem na twarzy. Opowiedziała mi o wspaniałym mężczyźnie, którego poznała. Miałam wtedy cztery lata. Niedługo potem poznałam tego człowieka — Brauna Zavitnika. Nie polubiłam go od pierwszej sekundy, ale mając cztery lata, mama tak naprawdę mnie nie słuchała.

Od dnia, w którym mi o nim powiedziała, do dnia, w którym za niego wyszła, minęły tylko cztery miesiące.

Wprowadziłyśmy się do jego ogromnego domu. Braun był bardzo bogaty i pochodził z zamożnej, wpływowej rodziny. Był też ucieleśnieniem zła.

Kiedy dowiedział się, że mam hipertymestezję, był wniebowzięty. Hipertymestezja to po prostu elegancki sposób na powiedzenie, że mój mózg jest dziwny; niczego nie zapominam. Czasem to świetne, a czasem okropne i potwornie wkurzające. Braun uznał, że posiadanie tak „mądrego” dziecka dobrze na niego wpłynie.

Zapisał mnie do snobistycznej prywatnej szkoły, której nienawidziłam. Nauczyciele i dyrekcja byli mną zachwyceni i rozpływali się nade mną. Dzieci uważały mnie za dziwadło i skutecznie uprzykrzały mi życie.

W końcu, po wystarczającej liczbie bójek i niekończących się problemów, zabrano mnie ze szkoły i przydzielono prywatnych korepetytorów. To było jednocześnie dobre i złe.

Cieszyłam się, że jestem z dala od innych dzieci, i zazwyczaj dobrze dogadywałam się z korepetytorami. Zła część polegała na tym, że musiałam spędzać w domu tyle czasu.

Krótko po ich ślubie moja matka stała się dla mnie obcą osobą. Zamiast być przygnębiona, była nieobecna i zdezorientowana. Trochę mi zajęło, zanim zrozumiałam, że Braun ją odurza.

Równocześnie ze wszystkim tym zaczął mi pokazywać, że moje przeczucia co do niego były jak najbardziej słuszne. On i jego koledzy zaczęli kazać mi „dołączać” do nich, ilekroć byli w domu.

Miałam sześć lat, kiedy ujawniła się prawdziwa groza tej sytuacji.

Miałam na sobie nową, koronkową sukienkę z falbankami, a włosy miałam starannie ułożone. Zaprowadzono mnie do dużego pokoju, który wyglądał tak, jakby trwało tam przyjęcie. Było mnóstwo ludzi — mężczyzn i kobiet.

Niedługo po moim przyjściu zaczęły się licytacje. Po jednej stronie pokoju stało podwyższenie, jak scena. Było tam to, co nazywali towarem, a dorośli w pokoju składali oferty.

W tamtym domu działy się niewyobrażalne okropieństwa. To był pierwszy raz, kiedy Braun mnie „udostępnił”, ale zdecydowanie nie ostatni.

Kiedy w wieku dziesięciu lat odeszłam z prywatnej szkoły, nie miałam już od niego żadnej ulgi. Miał do mnie dostęp dwadzieścia cztery godziny na dobę, siedem dni w tygodniu, i bardzo lubił próbować towaru.

Moja matka zmarła, gdy miałam jedenaście lat. W testamencie przekazała Braunowi pełną opiekę nade mną.

Kiedy miałam czternaście lat, wydarzył się cud. Dom został zrewidowany, a on został aresztowany — tak samo jak wielu jego przyjaciół. Wreszcie byłam wolna… a przynajmniej tak mi się wydawało.

Trafiłam do rodziny zastępczej. Na początku było w porządku, ale nie trwało to długo. Szybko odkryłam, że na świecie jest mnóstwo Braunów.

Miałam piętnaście lat, kiedy uciekłam. Nigdy się nie obejrzałam. Wolałam życie na ulicy od domów zastępczych. Tak było aż do chwili tuż przed moimi siedemnastymi urodzinami.

Była kobieta o imieniu Maggie, która jako wolontariuszka pracowała w schronisku, w którym od czasu do czasu nocowałam. Ludzie, którzy je prowadzili, wierzyli, że mam osiemnaście lat, ale Maggie myślała inaczej.

Opowiedziała mi o swojej przyjaciółce, Elizabeth Drayton, która prowadziła rodzinę zastępczą. Trochę jej zajęło, zanim przekonała mnie, żebym poznała Beth.

Kiedy w końcu to zrobiłam, była jak spokój i światło. Beth skontaktowała się ze swoją bardzo dobrą przyjaciółką, Jennifer Montgomery, która pracowała w CPS. Po wielu telefonach, naciskach i kombinowaniu oficjalnie trafiłam pod opiekę Beth.

Cin już mieszkała u Beth i od razu się do siebie przywiązałyśmy — stałyśmy się siostrami na zawsze. Była pierwszą osobą, której kiedykolwiek zdradziłam swoje sekrety.

Teraz mam osiemnaście lat i nie jestem już jej „zastępczym” dzieckiem; teraz jestem po prostu jej dzieckiem. Pomagałam jej opiekować się wszystkimi młodszymi, którzy przewijali się przez jej dom — a obecnie byli to Elijah i Marcus, dwaj bracia, ośmiolatek i sześciolatek, których matka była ćpunką. I tak stworzyliśmy naszą małą rodzinę: Beth, Cin, Elijah, Marcus i ja.

W co drugą sobotę odbywał się targ rolniczy. Beth uwielbiała gotować i piec, i była w tym świetna. Więc w dni targu Cin i ja chodziłyśmy i kupowałyśmy jej najróżniejsze rzeczy. Dziś strasznie chodziło za mną jej wiśniowe ciasto i ponieważ wiśnie wciąż były w sezonie, planowałam jakieś kupić. Jednak najlepsze znikały jako pierwsze, więc jeśli chciałyśmy dorwać porządny towar, musiałyśmy być tam wcześnie. Dlatego próbowałam pogonić Cin.

— Już idę, niech cię diabli, przestań mnie poganiać! — dobiegło z góry.

Beth zachichotała i pokręciła głową.

— Dziewczyny, musicie uważać na język.

Spojrzałam na nią i uśmiechnęłam się.

— Oni nic nie słyszą; kłócą się o gry wideo.

— Mimo wszystko to zły nawyk. — Potrząsała swoją jasną, kręconą głową.

Beth wyglądała dla mnie jak mama, jakby urodziła się po to, żeby nią być. Miała tylko metr sześćdziesiąt wzrostu i odrobinę dodatkowych krągłości tu i tam. Kiedy tylko zaczynała się czepiać swoich kształtów, mówiłam jej, że dzięki nim lepiej się przytula. Absolutnie nie znosiła swoich blond, kręconych włosów. Nosiła je trochę za ramiona i wiecznie jej się puszyły. Miała oczy jak u szczeniaka; tak je nazywałam. Te brązowe oczy, które zdradzały absolutnie każdą emocję.

Usłyszałam tupot na schodach i uniosłam wzrok. Cin wreszcie schodziła na dół. Warkoczyki miała zebrane i spięte klipsem na czubku głowy. Czerwony top bez rękawów podkreślał jej głęboką, czekoladową skórę, a do tego miała na sobie świetne dżinsy. Zawsze mówiłam jej, że zazdroszczę jej tyłka; ona tylko się śmiała i twierdziła, że to dobre geny. Docinałam jej też, jaka jest piękna, zwłaszcza przez oczy. Była wyjątkowa, bo miała krystalicznie niebieskie oczy, a nie brązowe, jakich można by się spodziewać. Przy tej ciemniejszej karnacji aż biły po oczach. Kiedy się ją widziało, człowiek musiał spojrzeć drugi raz.

Zatrzymała się i popatrzyła na mnie.

— Dobra, jestem już. Możemy iść.

Roześmiałam się tylko, pożegnałam Beth i chłopców, chwyciłam torebkę i wyszłyśmy.

Wpakowałyśmy się do mojego Jeepa Cherokee, którego uwielbiałam, i ruszyłyśmy do centrum.

Skończyłam liceum zaraz po tym, jak w wieku czternastu lat trafiłam do pieczy zastępczej. Niedługo potem zaczęłam brać kilka zajęć na studiach, ale nie miałam dużo pieniędzy, a kiedy uciekłam, wszystko stanęło. Nie mogłam użyć dowodu, bo byłam uciekinierką z rodziny zastępczej, więc nie mogłam się zapisać na żadne zajęcia, nie mówiąc już o tym, że nie miałam pieniędzy.

Kiedy formalnie przydzielono mnie do Beth, znów mogłam mieć dostęp do swoich dokumentów. Dzięki temu udało mi się zaliczyć parę kursów, ale Beth, jako rodzina zastępcza, nie miała zbyt wielu dodatkowych pieniędzy. Pracowałam z domu i dopiero niedawno zaczęłam zarabiać więcej na zleceniach komputerowych. Pomagałam, jak tylko mogłam, i udało mi się kupić porządny używany samochód.

Beth naprawdę naciskała, żebym składała podania na studia i o stypendia. Wiedziała, że bez problemu poradzę sobie na zajęciach, i że właśnie tego chcę. Martwiłam się, że zostawię ją samą z całym ogarnianiem wszystkiego, ale powiedziała, że to niepotrzebne, bo radziła sobie z tym, zanim się u niej pojawiłam. Dlatego przez ostatnie trzy tygodnie wysyłałam aplikacje, gdzie tylko się dało. Bałam się, że zaczęłam za późno, żeby zdążyć na semestr jesienny, ale warto było spróbować.

Gdy tylko dotarłyśmy na targ, znalazłam w miarę sensowne miejsce parkingowe i ruszyłyśmy między stragany.

— To na co polujemy, droga siostro, że tak strasznie ważne było, żebym wstała tak wcześnie?

Parsknęłam śmiechem.

— Zawsze przychodzimy wcześnie na targ; to ty siedziałaś do późna i oglądałaś ten głupi film.

— To nie był głupi film. To była Jane Austen, klasyka.

— Tak, tylko że akurat ta wersja ma chyba z sześć godzin, a ty nawet jej nie włączyłaś przed dziewiątą.

Przewróciła na mnie oczami i pokazała mi język. Znowu się roześmiałam.

— A jeśli chodzi o to, na co polujemy, droga siostro, to chcę czereśnie. Beth powiedziała, że jeśli znajdę dobre, upiecze ciasto.

Oczy Cin zrobiły się wielkie.

— No kurczę, czemu od razu tak nie mówiłaś? Ciasto Beth to wystarczający powód, żeby wstać.

Zaśmiałam się znowu i zaczęłyśmy przeczesywać stragany. Znalazłyśmy świetne pomidory i napełniłyśmy nimi torbę. Wzięłyśmy też trochę dyni i karczochów. Cieszyłam się, że pamiętałam, żeby zabrać ten mój składany wózek na zakupy, żeby łatwiej było to wszystko unieść. I że w zeszłym tygodniu zdecydowałam się zostawić go w samochodzie.

Potem wypatrzyłam czereśnie. Szybko podeszłyśmy do stoiska. Byłam naprawdę zaskoczona, że nie było tu nikogo poza nami. Czereśnie zwykle cieszą się dużym powodzeniem, a te wyglądały obłędnie.

Stoisko obsługiwały dwie osoby. Mężczyzna i kobieta, pewnie po pięćdziesiątce. Wyglądali na małżeństwo.

Kiedy podniosłam wzrok, żeby o coś zapytać, zatrzymał mnie sposób, w jaki oboje na mnie patrzyli.

Odchrząknęłam.

– Ile kosztują owoce i czy jest jakiś limit na osobę?

Kobieta uśmiechnęła się do mnie, a ja trochę się rozluźniłam.

– Dwa dolary za funt i nie, nie ma limitu, kto pierwszy, ten lepszy.

Miała akcent, ale nie potrafiłam go umiejscowić. Spojrzałam na Cin, a ona patrzyła w dół na owoce.

– No to co, Cin? Pięć funtów wystarczy?

Kiwnęła głową i spojrzała na mnie.

– Tak, to chyba wystarczy, ale wyglądają naprawdę dobrze, Ria, więc możemy wziąć sześć. I tak zostanie sporo dla innych.

– Brzmi dobrze. – Znów spojrzałam na tę parę, która nadal wpatrywała się we mnie z niemalże zachwytem na twarzach.

– Dobrze, to poprosimy sześć funtów.

Zaczęli je zbierać i kłaść na wadze.

– A wy, dziewczyny, jesteście stąd?

– Tak, jesteśmy tutejsze i bywamy tu cały czas.

– Ach, cudownie. My przeprowadziliśmy się niedawno i to pierwszy zbiór, który tu przywieźliśmy – powiedziała kobieta.

– Wyglądają niesamowicie, więc mam nadzieję, że wrócicie.

Pan w końcu się odezwał:

– Och, wrócimy na pewno. Czy chciałybyście podzielić się z nami swoimi danymi? Wtedy, kiedy znów przyjedziemy, damy wam znać.

Pomyślałam przez chwilę.

– Tak, jasne, byłoby super.

Podał mi mały kieszonkowy notes i długopis. Zaczęłam zapisywać swoje dane.

– Więc, Ria, będziesz tęsknić za tym miejscem, kiedy jesienią wyjedziesz na studia?

Skończyłam pisać, a mężczyzna wyciągnął rękę, żeby odebrać ode mnie notes. Nie wiem, jak to się stało, ale skaleczyłam się w palec i od razu zaczęła lecieć krew.

– Ojej, bardzo mi przykro.

Spojrzałam na krew na palcu.

– Nic się nie stało, to tylko małe skaleczenie.

Zanim zdążyłam to wytrzeć, kobieta nagle znalazła się przy mnie i starła krew chusteczką.

Uśmiechnęłam się.

– Dzięki.

– A na jakie studia idziesz tej jesieni? – zapytała.

– Właściwie nie wiem, czy pójdę tej jesieni. Wysłałam mnóstwo podań i wniosków o stypendium, ale jak dotąd nie dostałam żadnej odpowiedzi. Robi się już dość późno, żeby dostać decyzję na semestr jesienny, ale zobaczymy.

Uśmiechnęła się do mnie, poklepała mnie po dłoni i powiedziała:

– Nie martw się, kochanie. Jestem pewna, że trafisz dokładnie tam, gdzie powinnaś.

To było dość dziwne sformułowanie, ale im podziękowałam, zapłaciłyśmy za czereśnie i poszłyśmy dalej. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że właśnie odmieniłam resztę swojego życia.