Rozdział 23 Gorzkie rzeczywistości

Ria:

Moje oczy są tak ciężkie, że trudno mi się obudzić. Wciąż z tym walczę i w końcu udaje mi się rozchylić powieki. Leżę w szpitalnym łóżku; jestem podłączona do maszyn, a w dłoni mam wenflon.

Mija chwila, zanim dociera do mnie, że jestem w klinice na parterze zamku. Czyli to znaczy, że jestem w...