Rozdział 2 DZIWNY CZŁOWIEK I OSTRZEŻENIE

ROZDZIAŁ 002

DZIWNY MĘŻCZYZNA I OSTRZEŻENIE

CHARLOTTE

Serce waliło mi za szybko.

To była pierwsza wyraźna myśl, jaka przyszła mi do głowy, kiedy stałam i patrzyłam, jak podchodzą coraz bliżej. Druga to głos Zade’a w mojej głowie, prosty i wyraźny: nie oddalaj się za bardzo… oraz ostre, bezużyteczne uświadomienie sobie, że zrobiłam dokładnie to.

Nawet nie zaszłam daleko. W tym cały absurd. Wciąż widziałam stamtąd tył domu. A jednak stałam tu, osaczona, z niczym poza otwartą trawą między mną a czterema wilkami, które posuwały się naprzód, jakby już postanowiły, jak to się skończy.

Nie krzyknęłam. Nie wiem czemu. Gardło zacisnęło mi się całkiem i dźwięk po prostu nie chciał się wydostać.

Cofnęłam się o krok. Potem o kolejny.

A potem wydarzyło się coś, co sprawiło, że zupełnie zapomniałam o krzyku.

Najbliższy wilk znieruchomiał. Jego łeb opadł odrobinę. I wtedy to usłyszałam — dźwięk, którego nie umiałam nazwać. Głębokie, mokre trzaskanie, jakby coś było jednocześnie rozrywane i składane z powrotem.

Sylwetka wilka zaczęła się zmieniać. Kończyny wydłużały się i skracały równocześnie. Sierść cofała się. Całość trwała może cztery sekundy i kiedy się skończyło, tam, gdzie przed chwilą stał wilk, stał już człowiek.

Potem kolejny. I kolejny. I ostatni.

Cztery wilki zamieniły się w cztery osoby stojące przede mną na trawie, bez ani jednej sztuki ubrania.

To była mieszana grupa. Dwie młode kobiety, z których jedna wyglądała na ledwie starszą ode mnie, i dwóch mężczyzn, którzy sprawiali wrażenie, jakby byli po dwudziestce, bliżej połowy. Stali tam kompletnie niewzruszeni, jakby to była najzwyklejsza sytuacja na świecie.

Wpatrywałam się w nich.

Mój umysł początkowo odmawiał przyjęcia tego do wiadomości. Nie potrafiłam inaczej.

Nie. Pokręciłam głową z niedowierzaniem.

To się właśnie nie wydarzyło.

Wilki nie zamieniają się w ludzi. Tak się nie dzieje. To nigdy się nie wydarzyło.

Ale moje oczy uparcie twierdziły co innego. Czterech nagich nieznajomych tam, gdzie ułamek sekundy temu były cztery zwierzęta.

Świat zawirował.

Zachwiałam się do tyłu, jedna stopa zahaczyła o nierówną ziemię i omal nie runęłam. Uniosłam ręce, jakby mogły odepchnąć ten widok. Powietrze nie chciało zostać w moich płucach jak należy.

Może miałam halucynacje.

To musiało być to.

Gdzieś uderzyłam się w głowę. Albo stres związany z przeprowadzką tutaj, ze wszystkim, co dotyczyło Zade’a, z ostatnimi miesiącami, w końcu poluzował coś w moim mózgu.

Ludzie nie zmieniali kształtu. Zwierzęta nie stawały się ludźmi. To był rodzaj rzeczy, który pasował do gorączkowych majaków i kiepskich filmów, a nie do środka zwyczajnego popołudnia, kiedy dom wciąż było widać za moimi plecami.

A jednak oni wciąż tam byli, nadzy i patrzący na mnie.

Usłyszałam własny głos, zanim zdecydowałam się odezwać.

— Czy wy… Czy wy się przemieniliście? Ze zwierząt w… ludzi?

Zapadła chwila ciszy.

A potem wszyscy się roześmiali. Najpierw cicho, potem głośniej, jakbym powiedziała coś naprawdę zabawnego.

Jedna z dziewczyn przechyliła głowę, a jasnobrązowe włosy opadły jej na jedno ramię. Była szczupła, bystrooka i zupełnie niewzruszona tym, że nie ma na sobie ubrań.

— Dziwne, że to robimy, tak? — zapytała, a w jej głosie pobrzmiewała niemal łagodna drwina. — Wyglądasz, jakbyś nigdy wcześniej tego nie widziała.

Druga z nich — wyższa, barczystsza, z szczęką jak stworzoną do kłopotów — podeszła bliżej, przyglądając się mojej twarzy z otwartą ciekawością.

— Czemu wyglądasz na tak zaskoczoną? Jakbyś sama tego nie robiła.

Pod żebrami zapłonęło coś gorącego i obronnego.

— Bo nie robię — warknęłam. — Jestem inna niż wy.

Wysoki mężczyzna wciągnął powoli powietrze nosem. Przez moment przymknął oczy, po czym otworzył je znowu — ciemniejsze.

— Mógłbym przysiąc, że pachniesz jak my — powiedział cicho. — Przynajmniej częściowo. Jakbyś jednocześnie należała i nie należała.

Te słowa zabrzmiały źle. Osadziły się gdzieś głęboko i niewygodnie, tam, gdzie nie chciałam ich mieć.

Pachniesz jak my.

Nie.

Nie, to było tylko kolejne z tych samych niemożliwych bredni. Wciąż miałam halucynacje. To było jedyne wyjaśnienie, które miało jakikolwiek sens.

Mój mózg postanowił wymyślić całą scenę, kompletną, z efektami dźwiękowymi i zapachem, i nagimi obcymi, którzy uważali, że jestem jedną z nich.

Za chwilę mrugnę, a wilki wrócą, albo trawa będzie pusta, albo obudzę się w pokoju gościnnym z bólem głowy i historią, której nigdy nikomu nie opowiem.

Tyle że nie zniknęli, gdy mrugnęłam.

Cała czwórka wciąż stała przede mną — solidni, prawdziwi i zdecydowanie za blisko.

Przełknęłam ślinę. Puls nadal walił mi w gardło.

— Nie macie wstydu? — wydusiłam, a słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam. — Paradować tak przed obcą?

Zapadła kolejna chwila ciszy.

A potem znów wybuchnęli śmiechem — tym razem głośniejszym, jakbym właśnie potwierdziła żart, który ich zdaniem sobie ze mnie robili.

— Wstydu? — powtórzyła pierwsza dziewczyna, wciąż się uśmiechając. — Tutaj to zupełnie normalne. Nic, czego wszyscy już nie widzieliśmy. — Jej oczy lekko się zwęziły. — Jak to możliwe, że o tym nie wiesz? Skąd jesteś?

— Dopiero przyjechałam do miasta — odpowiedziałam z parsknięciem, próbując utrzymać równy ton, choć ręce nadal mi drżały.

— Przyjechałaś skąd? — naciskała.

— To nie jest wasza sprawa.

Wysoki mężczyzna podszedł jeszcze bliżej. Był już za blisko, zdecydowanie w tej strefie, w której nie czułam się komfortowo — i on o tym wiedział.

Wciągnął powoli powietrze jeszcze raz, znów przymykając oczy, a potem spojrzał na mnie tak, jak ludzie patrzą na coś, czego postanowili zapragnąć.

— Jak masz na imię?

— Odsuń się — powiedziałam. — Chcę wrócić do domu mojego brata.

Coś zmieniło się w grupie. Swobodna wesołość odpłynęła z ich twarzy, zastąpiona czymś chłodniejszym.

— Do domu twojego brata — powtórzyła dziewczyna. — A gdzie mieszka twój brat?

— Odczep się — powtórzyłam. — To znaczy, że skończyłam rozmowę.

Szczęka wysokiego mężczyzny zacisnęła się. — Odważne słowa.

— No to rusz się — powiedział cicho jeden z pozostałych, robiąc krok w lewo, żeby odciąć mi drogę powrotną do domu. — Skoro jesteś taki pewny siebie.

Spojrzałam na lukę, którą właśnie zamknął. Potem spojrzałam na dziewczynę stojącą najbliżej mnie.

Wiedziałam, że nie wyjdę stąd bez walki. Wiedziałam to w tej chwili, kiedy utworzyli krąg. Przestałam więc czekać na lepszy moment i posłałam pięść prosto w twarz dziewczyny.

Trzask uderzenia zaskoczył mnie tak samo jak ją. Zachwiała się i cofnęła o cały krok, a kiedy się wyprostowała, z nosa ciekła jej krew. Ręka błyskawicznie powędrowała do twarzy, a ona patrzyła na swoje palce, jakby nie mogła do końca uwierzyć w to, co widzi.

Jej oczy rozszerzyły się. A potem stwardniały.

Rzuciła się na mnie szybko. Cofnęłam się, zaparłam stopą i kopnęłam z całej siły. Pięta trafiła ją w żebra i z jękiem runęła w piach.

Miałam może jedną sekundę, żeby poczuć satysfakcję, zanim druga dziewczyna złapała mnie od tyłu za ramię.

Potem zrobiło się brudno. Było ich więcej i wiedziałam o tym, ale nie zamierzałam dać się spacyfikować po cichu. Uderzyłam kogoś łokciem w twarz. Wyrwałam się z uścisku, który był zbyt mocny, potknęłam się i znów mnie złapali.

Jeden z mężczyzn chwycił mnie za ramię i pchnął, a ja uderzyłam mocno o ziemię, lądując na dłoniach i kolanach; wstrząs przeszył nadgarstki.

Właśnie podnosiłam się z powrotem, kiedy usłyszałam, jak zbliża się warkot motocykla.

Uścisk na moim ramieniu puścił.

Podniosłam wzrok. Motocykl zatrzymał się na skraju linii drzew, może piętnaście metrów dalej, a mężczyzna na nim nie zdjął jeszcze kasku, ale miał głowę zwróconą w stronę grupy — i cała grupa znieruchomiała.

Zsiadł z motocykla i zdjął kask.

Wtedy zrozumiałam tę ciszę.

Był ogromny; nie było na to innego słowa. Co najmniej metr dziewięćdziesiąt pięć wzrostu, szeroki w barach tak, że skórzana kurtka wyglądała, jakby robiła wszystko, by go utrzymać w ryzach. Długie brązowe włosy opadały swobodnie wokół twarzy. Miał wyraziste rysy i obecność, która bez wysiłku wypełniała przestrzeń.

I przez jedną absurdalną sekundę mój umysł próbował poskładać elementy w całość.

Może jest ich przywódcą. Może też jest jednym z nich — kolejnym zwierzęciem, które potrafi zmienić się w człowieka.

Ta myśl powinna mnie przerazić. Po tym, co właśnie zobaczyłam, powinna kazać mi uciekać.

Zamiast tego utknęła, bo mężczyzna stojący przede mną był zbyt przystojny, żeby ta idea w ogóle do niego pasowała. Coś w czystych liniach jego twarzy i w sposobie, w jaki się trzymał, sprawiało, że ta możliwość wydawała się niemal obrazą dla resztek logiki, jakie mi zostały.

Jego spojrzenie przesunęło się po grupie i niosło w sobie coś, co poczułam z piętnastu metrów — ciężar, który przygniatał, choć nie padło ani jedno słowo.

– Co tu się dzieje?

Nikt nie odpowiedział. Grupa stała jak dzieci przyłapane na czymś.

Podniosłam się i otrzepałam dłonie z ziemi. – Wyskoczyli nie wiadomo skąd i mnie zaatakowali – wyjaśniłam, skoro najwyraźniej nikt inny nie zamierzał się odezwać. – Bo nie chciałam odpowiadać na ich pytania. Tak się wita ludzi w tym miasteczku?

Jego spojrzenie przeniosło się na mnie.

Coś w tej bezpośredniości sprawiło, że miałam ochotę cofnąć się o krok. Jego wyraz twarzy balansował gdzieś między irytacją a czymś jeszcze – nie całkiem rozbawieniem, ale blisko, jakby moje słowa zaskoczyły go w sposób, którego się nie spodziewał, i jeszcze nie wiedział, co z tym zrobić.

Patrzył na mnie chwilę dłużej, niż było to konieczne.

Potem odwrócił się z powrotem do grupy i skinął raz głową. Tyle. Żadnych słów, żadnych poleceń. Tylko skinienie.

Popatrzyli na mnie spode łba, po czym jeden po drugim odwrócili się i zniknęli wśród drzew. W ciągu kilku sekund nie było po nich śladu, jakby nigdy ich tu nie było.

Wypuściłam powoli powietrze.

Kiedy się odwróciłam, znów na mnie patrzył. Zupełnie nieruchomy, tak jak znieruchomiał w tej pierwszej chwili, gdy mnie zobaczył. Nozdrza lekko mu się rozszerzyły, jakby łapał zapach, i przez jego twarz przemknęło coś, co dziwnie przypominało alarm.

Potem założył z powrotem kask, raz przegazował silnik i odjechał.

Stałam i patrzyłam, jak znika.

Nie zapytał, czy nic mi nie jest. Nie przedstawił się ani nie powiedział do mnie bezpośrednio ani jednego słowa. Tylko skinął głową do grupy ludzi, którzy trzydzieści sekund wcześniej siedzieli na mnie, przegonił ich, jakby nic nie znaczyli, i odszedł.

Co za facet.

Za moimi plecami po trawie zadudniły kroki i odwróciłam się gwałtownie. Zade biegł od strony domu, ciężko dysząc, a jego wzrok szybko omiatał mnie od stóp do głów.

– Nic ci nie jest? Co się stało? Słyszałem… – Urwał, chwytając mnie za ramiona i przeszukując wzrokiem moją twarz.

– Jestem cała. Kilka zadrapań. – Wskazałam linię drzew. – Jacyś ludzie wyszli z lasu. Zrobiło się nieprzyjemnie. Pojawił się ten mężczyzna na motorze i się rozbiegli.

Coś zmieniło się na twarzy Zade’a. Ulga, która dopiero co na niej zagościła, spakowała się i wyszła. Spojrzał na pustą drogę, w którą zniknął motor, potem z powrotem na mnie, a jego dłonie zacisnęły się odrobinę mocniej na moich ramionach.

– Jaki mężczyzna?

– Nie wiem. Duży, ciemnowłosy, o niebieskich oczach. I odjechał, zanim zdążyłam o cokolwiek zapytać.

Zade milczał przez chwilę. Długą chwilę.

– Chodźmy do domu, Charlie.

– Zade, kto to był?

Stanowczo poprowadził mnie z powrotem w stronę domu, trzymając jedną dłoń na moim ramieniu. Pozwoliłam mu, ale nie odpuściłam.

– Kto to był?

Wypuścił powietrze nosem. Nie spojrzał na mnie.

– Zade? – nacisnęłam.

– Alfa Dorian – odpowiedział z westchnieniem. – I trzymaj się od niego z daleka.