W sesji

Layla

Draven szedł obok mnie równym krokiem. Jego chód był niespieszny, ale wiedziałam, że robił to tylko po to, żebym mogła dotrzymać mu kroku.

To jednak nie pomagało moim nerwom.

Korytarze wydawały się dłuższe niż zwykle, a sufity niższe, jakby miały na mnie opaść.

Zatrzymałam się, spogl...