Rozdział 41 41

„Chcesz usiąść z powrotem?” — pyta cierpliwie, ignorując gapiących się dookoła ludzi.

„Nie!”

Ma rację: zachowuję się dziecinnie. Ale zaszłam już za daleko, żeby teraz stracić twarz. Więc, bo poddanie się nie wchodzi już w grę — i bo muszę zmusić go, żeby mnie szanował, jeśli mam kiedykolwiek wyjść...