Rozdział Sześćset pięćdziesiąt osiem

SANDY

—Pomyłka? —głos Rudy’ego jest jak żwir i mimo ukłucia bólu, które na ten dźwięk rozlewa mi się po klatce piersiowej, nie podnoszę wzroku, skupiając się na jakimś punkcie za nim — co jest, kurwa, dość trudne, biorąc pod uwagę, że jego wielki zad praktycznie zajmuje całe wejście. — Mówisz, że *...