Rozdział 68 68. Wyścig

Perspektywa Tabithy

Nie mam pojęcia, jak dotrwałam do końca tej kolacji, ale jakimś cudem się udało. Jak tylko wszystko się skończyło, zwiałam prosto do swojego pokoju i siedziałam tam do południa następnego dnia, chowając się jak karaluch pod kamieniem.

Kiedy przychodzi pora obiadu, mówię mamie, ...