Rozdział 168

„Kula trafiła w ramię typa, który stał najbliżej mnie. Wszyscy byli przerażeni jak diabli.” Victoria opuściła dłoń, a w jej głosie zabrzmiała ledwie wyczuwalna ironia. „Okazało się, że mam do tego smykałkę. I spodobało mi się to uczucie, że to ja trzymam ster, że sama decyduję o swoim losie, zamiast...