Rozdział 10

Oczywiste, że jest wściekły i w ogóle nie przypomina swojego zwykle kojącego „ja”, z uspokajającymi słowami i chusteczkami zawsze pod ręką. Gapię się na jego silne ramiona, kiedy przeciskamy się przez tłum, a on toruje nam drogę jak taran, a ja tylko za nim człapię, czując się młoda i głupia. On dos...