Rozdział 100

Nie pozwolę, żeby którekolwiek z nich zobaczyło, jak bardzo mnie to rusza. Zapieram się w sobie, przełykam ten gorzki żal i naciągam na twarz idealną maskę obojętności. On pokonuje ostatnie kilka kroków, by otworzyć drzwi, a ja sztywnieję w środku. Próbuję się rozluźnić, udawać, że siedzenie tu z j...