Rozdział 102

– Powinniśmy już iść, Natasha. – Uśmiecha się do niej, a mnie od razu robi się niedobrze, cała jestem jedną wielką chodzącą konsternacją. Natasha momentalnie się spina, jakby myślała, że zaraz ją wyrzuci, i ten jej zaszklony, pełen łez wzrok wyraźnie na niego działa, bo widzę to jego ledwie zauważal...