Rozdział 107

„Zawsze dżentelmen.” Chichoczę, wciąż szturchając czubkiem swojego buta jego but, bardziej zajęta tym ruchem niż powinnam i zaskakująco szczęśliwa, że znowu jesteśmy tacy jak my. Że mimo tego wszystkiego, wciąż potrafię z nim wrócić do jakiejś naszej normalności. Wsuwam się w to jak w stary, znoszon...