Rozdział 126

Prawie świta, a ja leżę na łóżku. Prawie w ogóle nie spałam, czekając, aż wróci, z milionem myśli kłębiących się w głowie, dręczących mnie do nieprzytomności. Na szczęście jego telefon jest tutaj, nie roztrzaskany, mimo że huknął o marmurową podłogę. W pewnym momencie odzyskałam na tyle rozumu, żeby...