Rozdział 144

Rozglądam się po sali, widząc, że jesteśmy pierwsi, i aż mnie świerzbi, żeby Leila dostała takiego liścia, że będzie ją nieść aż po grób. Wypatruję kamerzysty – już się rozstawia w rogu, cała uwaga skupiona na nas – i wiem, że nie mam jak się z tego wykręcić, nie robiąc sceny. Nie chcę ściągać uwagi...