Rozdział 161

Jego telefon dzwoni w tylnej kieszeni, brutalnie rozcinając tę chwilę między nami. Wyciąga go, marszczy brwi na widok ekranu i wsuwając go z powrotem, wzdycha ciężko – takim westchnieniem, które aż krzyczy: „błagam, tylko nie teraz”. Zanim ekran gaśnie, udaje mi się dostrzec jej imię. Wstyd i przyzw...