Rozdział 249

Podnoszę torbę i powłócząc nogami przechodzę przez ulicę po swoje buty, z pustką w środku zerkając na okna mojego mieszkania. Jest mi lodowato, stopy mnie palą, a po policzkach lecą mi łzy. Wloka się powoli do klatki, otwieram domofon i idę po schodach na swoje piętro. Jest śmiertelnie cicho, coś ko...