Rozdział 262

Wciąż wciąga nosem powietrze przy mojej szyi, sprawiając, że czuję się koszmarnie z tym, że doprowadziłam go do takiego stanu. Czuję wilgoć jego łez na swojej skórze, kiedy przesuwa twarz do mojego policzka, tuli się do mnie, dysząc nierówno.

– Przepraszam, kochanie. Przepraszam… Tak cholernie cię ...