Rozdział 33

– Dzięki, Natasha. Na pewno będę się świetnie bawić – rzucam jadowicie.

Arrick unosi dłoń w pytającym geście, znowu mierzy mnie zmrużonym, wkurzonym spojrzeniem i mamrocze coś do mnie przez zaciśnięte zęby. Zadzieram na niego brwi z wyniosłą miną i wracam do gapienia się na widoki za oknem, czując...