Rozdział 442

– Daj mi minutę. – Głos Natashy rozbrzmiewa w pokoju i dopiero wtedy znowu dociera do mnie, że ona wciąż tu jest, a ja znowu myślałem tylko o Sophie. Robi mi się z tego paskudny nawyk. Muszę przyznać, że zapominanie o jej istnieniu to z mojej strony naprawdę słaba akcja.

Oddycham wolno, równo, żeby...