Rozdział 462

Patrzę na nią z rozpaczą, przytłoczony wszystkim, co wydarzyło się przez ostatnie tygodnie, i kompletnie zagubiony, jeśli chodzi o nią. Zawsze byliśmy czymś wyjątkowym, ale to… my… to, czym jesteśmy teraz, rozpada się wokół mnie na kawałki.

– Nie wiem. – Jej oczy wypełniają się łzami, a ja mam och...